Παρασκευή 22 Ιουνίου 2012

ΌΛΑ ΒΑΙΝΟΥΝ ΚΑΛΩΣ

"Σταμάτα πια να γκρινιάζεις" , φωνάζω στον εαυτό μου ! Όλα είναι όμορφα πια . Η μπόρα
 πέρασε , η βροχή έχει δώσει την θέση της στον ήλιο και το καλοκαίρι έχει μπει για τα καλά ! Άφησα πίσω μου οτιδήποτε με βάραινε και πλέον η ηρεμία σιγά σιγά μπαίνει στην ψυχή μου . Χαμογελάω όσο και να φοβάμαι , όσο και να τρέμω . Έχω μάθει να ρισκάρω , να παίζω all in και ας τα χάσω . Πρώτη φορά θα 'ναι ή τελευταία άλλωστε ; Η διαφορά βέβαια από τις προηγούμενες φορές είναι μέσα μου . Πλέον από τα πολλά σκατά και τις εμπειρίες (και είναι αρκετές μπορώ να πω) η οπτική γωνία που βλέπω τα πράγματα έχει κάνει στροφή 180 μοίρες. Παλεύω ακόμα να σκέφτομαι και μετά να πράττω και αλήθεια πιστεύω ότι θα τα καταφέρω ! Η λογική δεν πηδήχτηκε από το παράθυρο αυτή τη φορά και οι προτεραιότητες είναι οι ίδιες με την μόνη διαφορά ότι υπάρχει και κάποιος δίπλα μου , για όσο και να κρατήσει . "Ειλικρινά ευχαριστώ " λέω και συνεχίζω τον μονόλογο σε μια από τις πολλές προσωπικότητές μου . Ότι μάζευα τόσα χρόνια μπορώ να τα δώσω χωρίς φόβο , σιγά - σιγά , ήρεμα , με ένα βήμα την φορά, κάπου που να αξίζει και να μου αρέσει πραγματικά ! Ναι περίμενα το τέλειο , η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν μπορεί να το βρει στο 100% αλλά σίγουρα μπορεί να αγγίξει ένα ποσοστό της τάξεως του 80 - 90 % και πραγματικά είμαι απόλυτα ικανοποιημένη ! Η αλήθεια είναι ότι είναι δύσκολο να το  βρεις οπότε συνεχίζω και μιλάω στον εαυτό μου και ξαναματαλέω "'Ελα πλάκα μου κάνεις , έλα πες , ποια είναι η παγίδα , την περιμένω την μαλακία μην αργείς σε παρακαλώ " και μετά το ξανασκέφτομαι και λέω " Άντε και γ@μήσου σου δόθηκε η ευκαιρία να το ζήσεις , σκάσε λοιπόν και καν' το!!!! " και καταληκτικά ψυθιρίζω "πιάσε το χέρι μου , κράτα με στην αγκαλιά σου και πήγαινέ με όπου γουστάρεις ! Αυτό το καλοκαίρι θα το περάσω μαζί σου , μετρώντας τ αστέρια , βλέποντας το απόγευμα την πούλια και το ξημέρωμα τον αυγερινό (ή ανάποδα δεν θυμάμαι) ενώ η θάλασσα θα δροσίζει τα πόδια μας και τα μπουκάλια από τις μπύρες θα τελειώνουν το ένα μετά το άλλο δίπλα μας .... "

ΕΡΩΤΕΥΤΕΙΤΕ!!!!!!!!!!!!!!!

Τρίτη 19 Ιουνίου 2012

ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΣΕ ΠΑΕΙ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ

Και ξάφνου από το πουθενά μετά από άπειρες μαλακίες, από πράγματα που έκανες χωρίς να το σκεφτείς η ζωή σου φέρνει όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου αυτό που θέλει όπως το θέλει . Και εσύ πρέπει να επιλέξεις . Στην πορεία του χρόνου έχεις δει πολλά , και πλέον δύσκολα πιστεύεις ακόμα και αν θες ακόμα και αν το βλέπεις . Όλα είναι τόσο περίεργα , τόσο περίπλοκα που σε φοβίζει τόσο πολύ . Δεν θες για κανένα λόγο να ξαναπληγωθείς ούτε να ξαναπληγώσεις . Θες απλά να ζήσεις κάτι όμορφο και ήρεμο , ένα Σάββατο μακριά από τα μπαράκια , μια ημέρα μ' έναν άνθρωπο από το πρωί μέχρι το άλλο πρωί , εκεί όπου ο χρόνος μετράται αλλιώς και οι ώρες περνάνε και εσύ νομίζεις ότι έχει παγώσει και όλα αυτά τα ζεις αλλά παράλληλα στρέφεις το βλέμμα σου προς τον ουρανό και μονολογείς " Έλα πες , ποια είναι η παγίδα , έλα ρίχτο θα το αντέξω σου λέω . Τώρα γιατί παίζεις τόσο ύπουλα μαζί μου ; Αυτό παρά είναι καλό για να είναι αληθινό . Σε παρακαλώ δηλαδή είναι κρίμα , και έχω και εξεταστική δηλαδή!!!! "  και απ'την άλλη το σκέφτεσαι ότι ίσως να ήρθε η ώρα να πάρεις αυτό που λαχταρούσες και ήλπιζες από εκεί που δεν το περίμενες και λες " Δε γ@μιεται , θα το ζήσω, το πολύ πολύ να φάω τα μούτρα μου για πολλοστή φορά και να ξανακάνει τον κύκλο του μέχρι να εμφανιστεί και πάλι κάτι καινούριο " Προς το παρόν όμως αγναντεύεις το ηλιοβασίλεμα στη θάλασσα και σιγοτραγουδάς '' Let the sunshine in your heart and give me all the love you ' ve got take me to your wonderland and make me feel that I ' M THE ONE. . . "


Παρασκευή 8 Ιουνίου 2012

ΤΟ (ΑΠΟΛΥΤΟ) ΚΕΝΟ

Έρχεται η στιγμή που μέσα σου είσαι πλέον ανίκανος να νιώσεις το παραμικρό.... Η ζωή μας είναι ένας κύκλος: έρωτας, πόνος, κενό και πάλι από την αρχή... Το θέμα είναι ότι το κενό χωρίς να το καταλάβεις μετατρέπεται σε αναισθησία, σε ένα τόσο μεγάλο κενό που δεν σε ευαισθητοποιεί τίποτα, δεν υπάρχει κανένα συναίσθημα, τίποτα που να σου κεντρίζει για λίγο παραπάνω το ενδιαφέρον και ξέρεις ότι τίποτα δεν μπορεί να σε γκρεμίσει γιατί μετά το τελευταίο χαστούκι οι άμυνες σου δεκαπλασιάστηκαν... Υπάρχουν άνθρωποι που εμφανίζονται και εσύ τους διώχνεις γιατί δεν γουστάρεις πια... Δεν έχεις όρεξη για το κάτι παραπάνω λες και ξαφνικά απέκτησες αλλεργία σε κάτι που λαχταρούσες για καιρό και τότε είναι που ξαναρχίζει το party! Περνάς καλά και σου αρέσει ο σκοτεινός εαυτός σου, ο οποίος σε παρασέρνει μέρα με την μέρα όλο και πιο κάτω και σου αρέσει, δεν θες να φύγεις από αυτό το συναίσθημα γιατί δεν πονάς αλλά γελάς, είσαι μόνος σου και γουστάρεις, οτιδήποτε άλλο σε πονοκεφαλιάζει.... Ξαφνικά κοιτάζεις τον εαυτό σου και βλέπεις πόσο διαφορετικός είσαι, σχεδόν σου φαίνεται παράξενο αλλά από την άλλη γουστάρεις, γιατί είσαι καλά, γιατί κάθε αρνητικό συναίσθημα το έχεις αποβάλει για τα καλά.... Και απλά για να θυμηθείς πως είναι να νιώθεις, γυρνάς κάποιες βραδιές -για λίγο- στο μπαούλο των αναμνήσεων σου και θυμάσαι.... Θυμάσαι εκείνο το συναίσθημα που δεν το νιώθεις πια, εκείνη την ανυπομονησία, εκείνο τον κόμπο, το φτερούγισμα, μόνο που έχει πρόσωπο, ακόμα βλέπεις μπροστά σου εκείνη την μορφή... Ψιλοπονάει,  το ψιλονοσταλγείς, το ψιλοσκέφτεσαι και αφιερώνεις λίγο χρόνο για να γυρίσεις για τον χρόνο πίσω με το μυαλό σου και να ξαναζήσεις στο τότε μια μικρή λεπτομέρεια, ένα χάδι, ένα φιλί, ένα χαμόγελο.... και το σκέφτεσαι με όση δύναμη έχεις για να θυμηθείς πως είναι, αλλά πονάει και τότε αυτοχαστουκίζεσαι, ξυπνάς και γυρνάς βίαια στην πραγματικότητα! Έτσι κάθεσαι για λίγα λεπτά, χαμογελάς νοσταλγικά και απλά λες "τουλάχιστον το έζησα" ας συνεχίσω λοιπόν τώρα να είμαι ο "στυγνός εκτελεστής" και ας το απολαύσω τώρα που μπορώ!" 
ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΠΗΓΑΝ ΟΛΑ ΚΑΛΑ.....

Δευτέρα 4 Ιουνίου 2012

ΜΟΝΑΞΙΑ

Ο μεγαλύτερος μας φόβος είναι η μοναξιά. Φοβόμαστε μην μείνουμε μόνοι, είτε από οικογένεια, φίλους ή σχέση! Όποιος έχει βιώσει έστω για λίγο την πραγματική μοναξιά ξέρει τι ψυχικό πόνο προκαλεί αλλά παράλληλα σε μαθαίνει, σε κάνει να σταθείς στα πόδια σου και να λες ότι όλα μπορείς να τα καταφέρεις μόνος σου. Γιατί έτσι έχεις μάθει. Αλλά παράλληλα έχεις μάθει να μην μοιράζεσαι, έχεις μάθει να είσαι για σένα και τον εαυτό σου και απλά δεν ξέρεις τι σημαίνει το μοιράζομαι με την ουσιαστική έννοια της λέξης. Και όσο τα χρόνια περνάνε και συνηθίζεις στη μοναξιά σου, σου φαίνεται ακόμα πιο παράξενη αυτή η λέξη. Βέβαια κάποιες στιγμές σου λείπει. Αυτό συμβαίνει κυρίως τα βράδια, όταν η μέρα παραχωρήσει τη θέση της στην νύχτα, που είναι τόσο όμορφη και συνάμα τόσο τρομαχτική, τότε οι φόβοι του ανθρώπου μεγαλώνουν, τη στιγμή που είσαι πραγματικά μόνος σου. Και σκέφτεσαι πόσος καιρός έχει περάσει από την τελευταία αληθινή αγκαλιά που σου δώσανε και την είχες ανάγκη από εκείνον τον άνθρωπο. Ότι έχεις ανάγκη και εσύ από κάποιον που να κοιμάται και να ξυπνάει με τη σκέψη σου και να το θες και εσύ. Το αμοιβαίο. Το αμφίδρομο. Ή έστω αυτό που έχει τις βάσεις να γίνει. Εφήμερες αγκαλιές, φιλιά, σεξ μπορείς να βρεις εύκολα  και όταν τελειώσει από τον έναν να πας στον επόμενο και πάει λέγοντας. Αλλά το χεις αυτό όποια στιγμή θες, το να δεθείς όμως με κάποιον, να του πεις τις πιο κρυφές σου σκέψεις και να μην γελάσει, να πεις "μου λείπεις" και να δεις ανταπόκριση, να σε δει στα καλύτερα σου και στα χειρότερα σου.... Αυτό..... Πόσο καιρό έχεις να το ζήσεις και πόσο πολύ το λαχταράς, σαν ένα παιδάκι που περιμένει το καινούριο δώρο- έκπληξη , το οποίο δεν έρχεται και εκεί έρχεται η κολλητή σου η μοναξιά και σε παρηγορεί... Και εσύ απογοητευμένος συνεχίζεις να ζεις μαζί της που πια την έχεις σιχαθεί και θες να την ξεφορτωθείς..... Γιατί..... δεν μετράει πόσους ανθρώπους έχουμε γύρω μας αλλά πόσοι δεν μας κάνουν να αισθανόμαστε μέσα μας μοναξιά.....