Δευτέρα 13 Αυγούστου 2012

Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΗΣ

Ειλικρινά δεν ξέρω αν μπορεί να θεωρηθεί "μοίρα" , "τύχη" ή όλα είναι απλά επινόηση των ανθρώπων επειδή απλά δεν μπορούν να εξηγήσουν κάποια γεγονότα στην ζωή τους ή απλά τα έχουν με ένα συγκεκριμένο τρόπο στο μυαλό τους και απλά θέλουν να τα κρατήσουν έτσι. Ορισμένες φορές πιστεύω ότι υπάρχει και άλλες πάλι ότι απλά υπερβάλω για να απασχολήσω με κάτι τον εγκέφαλο μου! Στην συγκεκριμένη στιγμή όμως υποθέτω ότι υπάρχει (γιατί δεν μπορώ να εξηγήσω κάποιες συμπτώσεις θα έλεγε κάποιος και κάποια γεγονότα) . Όταν ένας άνθρωπος είναι για αρκετά χρόνια απρογραμμάτιστος, ζει στον δικό του κόσμο και είναι λίγο "ότι να' ναι" . Όταν η αδιαφορία έχει περάσει για τα καλά μέσα του και έχει μάθει να ζει μόνος του και ατομικιστικά , όταν όλα τα έχει απομυθοποιήσει και ζει με τα πόδια γερά στη γη και όταν δεν το κάνει απλά τρώει τα μούτρα του, όταν ζει εφήμερα και δεν τον ενδιαφέρει το αύριο, όταν απολαμβάνει γρήγορα χαρές της ζωής που θα πρεπε να κρατάνε περισσότερο και απλά προσπερνάει σημαντικά πράγματα του φαίνεται αδύνατο (στο μυαλό του) να αλλάξει αυτή του την στάση. Έλα μου όμως που στην ζωή δεν έρχονται όλα έτσι όπως τα έχουμε πλάσει στο μυαλό μας ή τα έχουμε προγραμματίσει . Τι γίνεται όταν από ένα μικρό γεγονός αλλάζει όλη σου την κοσμοθεωρία; όλος ο τρόπος ζωής σου ; Πόσο μάλλον όταν αλλάζει τόσο ύπουλα που δεν το καταλαβαίνεις μέχρι την στιγμή που εσύ ο ίδιος έχεις αλλάξει ολοκληρωτικά και μάλιστα το clue στην όλη υπόθεση είναι ότι σου αρέσει κιόλας , γιατί αντιλαμβάνεσαι ότι γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος και μάλιστα σε κάνει κάποιος άλλος να γίνεσαι , όχι μόνο για αυτόν αλλά και για σένα τον ίδιο ! Και είναι εκείνη η στιγμή που όλα αυτά περνάνε σε δευτερόλεπτα απ' τη ζωή σου και λες "Και αν είναι και αυτό εφήμερο;" και πραγματικά εύχεσαι να μην είναι!  Πλέον βγαίνει στην επιφάνεια μια πτυχή του εαυτού σου που είχε καταχωνιάσει κάπου που ούτε καν εσύ θυμώσουν!  Νοιάζεσαι , ζηλεύεις , στεναχωριέσαι , προσπαθείς , κάνεις πράγματα που δεν έχει ξανακάνει (ή τουλάχιστον πάνε πολλά χρόνια από την τελευταία φορά) , νευριάζεις , συζητάς , λύνεις προβλήματα , είσαι ήρεμος , αλλάζεις για τον άλλο , θες να τον βλέπεις ευτυχισμένο, έχεις την ανάγκη να τον κάνεις εσύ ευτυχισμένο , να θυσιάσεις για τον άλλον, ακόμα και να ξεπεράσεις τα όρια σου και θες να αγγίξεις το τέλειο για να είναι περήφανος για σένα και τότε μέσα από το δικό του χαμόγελο με μιας θα πάρεις και εσύ ζωή! και οι roxette το είπαν πάρα πολύ σωστά..... 
Listen to your heart when he's calling for you...
listen to your heart as nothing as you can do
I don' know wher you going and I don't know why....
Listen to your heart before you tell him  goodbye.....

Παρασκευή 10 Αυγούστου 2012

ΠΑΡΕΛΘΟΝ VS ΠΑΡΟΝ

Πριν 7 χρόνια γνώρισα τον ένα και μοναδικό άνθρωπο που ερωτεύτηκα, αγάπησα και έζησα μαζί του 5 χρόνια.  Κοιτάζοντας για λίγο πίσω δεν θα άλλαζα το παραμικρό γιατί δίπλα σε αυτόν τον άνθρωπο μεγάλωσα και έμαθα . Γυρνώντας όμως στο παρόν απλά χαμογελάω για το τότε , δεν είμαι η ίδια, δεν έχω καν τα ίδια συναισθήματα , απλά τα θυμάμαι -ίσως και τα νοσταλγώ κάποιες φορές- γιατί όσο πιο μικροί είμαστε, τόσο πιο αγνοί είμαστε και έτσι αισθανόμαστε πιο αθώα και πιο δυνατά . Όσο μεγαλώνουμε και όσο και να παλεύουμε να κρατάμε το παιδί μέσα μας ποτέ δεν είναι το ίδιο. Τώρα είμαι καλά με την παρούσα κατάσταση, ξέρω πως ίδια συναισθήματα δεν πρόκειται να ξανανιώσω όμως μέσα από τα λάθη του τότε μπορώ να διορθώσω το τώρα, οι πληγές έχουν γιατρευτεί για τα καλά και αυτό το καλοκαίρι άφησα μια για πάντα πίσω μου ότι με κράταγε. Το κλείδωσα στο χρονοντούλαπο μου και απλά το κρατάω και χαμογελάω . Πλέον είμαι έτοιμη να δώσω, να παλέψω, να ενδιαφερθώ για κάποιον άλλο και να μάθω σε κάτι διαφορετικό . Πάντα θα τον έχω μέσα στην καρδιά μου γιατί με αυτόν έκανα και έζησα τα πάντα πρώτη φορά, μέσα από μια περίεργη, "αρρωστημένη" και εξαρτημένη  σχέση η οποία συνοδευόταν από συναισθήματα όχι μέτρια αλλά τα οποία αγγίζανε το κόκκινο . Αντιδράω εσωτερικά  που χωρίς καν να το υπολογίσω τον αφήνω πίσω μου και αυτόν και όλο μου το παρελθόν, θες γιατί ανέκαθεν ήμουν προσκολλημένη στο παρελθόν μου και για πρώτη φορά κοιτάζω το παρόν και το μέλλον χωρίς να σκέφτομαι στο ελάχιστο το τότε.  "Σήμερα είναι η τελευταία μέρα που σε σκέφτομαι, η τελευταία φορά που σε αναπολώ.... Σ' ευχαριστώ για όλα , Σ' ευχαριστώ για το τότε αλλά έχω ένα λαμπρό μέλλον μπροστά μου που πρέπει να παλέψω για αυτό! Να σαι καλά και ευτυχισμένος και απλά να κρατάς στην καρδιά σου αυτά που μάθαμε ο ένας από τον άλλο.... " 

Δευτέρα 6 Αυγούστου 2012

ΘΑΡΡΟΣ Ή ΑΛΗΘΕΙΑ;

Τι γίνεται την στιγμή που μέσα σου πολεμάς;  " - Να το πω ή όχι ; - Μπα είναι κακή πολύ κακή ιδέα! Έλα αφού δίπλα στην λέξη εγωισμός ο Μπαμπινιώτης έχει την φωτογραφία σου ! - Μα το νιώθεις , θα σκάσεις αν δεν το πεις , - όχι μ@λακιά θα κάνεις , ένας απλός ενθουσιασμός είναι θα σου περάσει , ΜΗΝ ΒΙΑΖΕΣΑΙ ! - όχι δίκιο έχεις...... Νομίζω.... " Είναι ο 2ωρος μονόλογος με εσένα και τον εαυτό σου ! Ένα δίλημμα που νομίζεις πως το έλυσες . Μετά όμως από αρκετές μπύρες, χορό και αυγουστιάτικο φεγγάρι και στον δρόμο προς την επιστροφή ξαφνικά νιώθεις κάτι και όχι δεν είναι ενόχληση στο στομάχι και εκεί λες "ευαίσθητη ή λογική" που λέει και η Π.Ζήνα και το ξανασκέφτεσαι και είσαι έτοιμος να σκάσεις, όχι το αλκοόλ δεν έχει φτάσει στο λαιμό σου αλλά αυτός ο κλασσικός γαμημένος κόμπος! Και ΝΑΙ το παραδέχεσαι και ξαφνικά αρχίζεις και αραδιάζεις έναν μονόλογο και συνεχίζεις να λες και δεν μπορείς να βάλεις εκείνη την γαμημένη τελεία !!!!!!!!!!! Και δίπλα σου η σιωπή και ένα " Δεν φταις εσύ, εγώ φταίω " Και εκεί τα όμορφα κάστρα γκρεμίζονται ένα- ένα και επανέρχεσαι στην όμορφη και γλυκιά πραγματικότητα ! Και εκεί είναι που σε πιάνουν οι τάσεις φυγής , όχι δεν θες να τον ξαναδείς, όχι αυτό ήταν 2 μήνες σχεδόν , όσο περίμενες , το ήξερες άλλωστε, τι περίμενες να κρατήσει κάνα χρόνο; Και όλα γυρνάνε στο κεφάλι σου . Έλα δεν έγινε τίποτα άλλωστε την ταινία την έχεις ξαναδεί και απλά αλλάζει ο πρωταγωνιστής και ξέρεις ότι σε λίγο καιρό θα βρεθεί κάποιος άλλος , και ξέρεις την συνέχεια - να ναι καλά ο χορηγός στήριξης haig-  και απλά το δέχεσαι με το δάκρυ να κοντεύει να ξεχειλίσει και θες να κοιμηθείς και να ξεχαστείς αλλά έλα που ο Μορφέας αποφάσισε απόψε να πάρει ρεπό και σε θυμάται κατά τις 9 το πρωί !!!! Και το μεσημέρι χτυπάει το τηλέφωνο βλέπεις το όνομα και παγώνεις, σηκώνεις το τηλέφωνο και στην άλλη γραμμή ακούς "Έλα αγάπη μου, τώρα τελείωσα,θα πάμε για μπάνιο ; " και απλά γουρλώνεις μάτια περνάει 1 λεπτό μέχρι να συνειδητοποιήσεις τι στον π%$#%ο έχει συμβεί και δεν μπορείς φυσικά να πεις όχι ενώ τα ζουμιά παραμονεύουν να ξεχυθούν . Και όταν τον βλέπεις θες να πατήσεις την τουρμπίνα και να προσγειωθείς στο κρεββάτι σου και να χωθείς κάτω από το σεντόνι και ας έχει καύσωνα! Και όμως δεν το κάνεις, στέκεσαι στο ύψος σου (όσο και να ναι) και παραδέχεσαι τα πάντα, λες για χωρισμό και περιμένεις -εννοείται- θετική απάντηση και αφού πάρεις αρνητική απάντηση τρέχεις και βουτάς στην θάλασσα και πνίγεις τα δάκρυα που τρέχουν στην θάλασσα μπας και ηρεμήσεις ! Και όταν βγαίνεις έξω αφού έχεις ηρεμήσει βλέπεις ένα χαμόγελο και ένα γλυκό βλέμμα και τα οποία συνοδεύονται με ένα φιλί και παιχνίδια ! Και εκεί είναι που κοιτάς τον ουρανό βλέπεις την γρια μάγισσα ζωή να χασκογελάει, να χει κλάσει στο γέλιο (ειλικρινά δεν ξέρω αν ήταν μαστουρωμένη ή απλά βαριόταν)  ενώ εσένα να σ' έχει λούσει κρύος ιδρώτας , την καρδιά σου να την έχεις χάσει κάπου , να τρέμεις και απλά τον κοιτάζεις ... Και λες "ντάξει,  μια μέρα ακόμα μαζί του απλά λυπάται να πει το τέλος έτσι επειδή είσαι καλή κοπέλα" και σου αρχίζει τα παιχνίδια και γελάς, γελάς μαζί του και ξέρεις ότι του αρέσει να σε βλέπει να γελάς και να σαι χαρούμενη και ξέρει ότι αυτός σε κάνει ευτυχισμένη και δεν θες τίποτε άλλο στον κόσμο παρά μόνο να βλέπεις το πρόσωπό του . Και είναι εκεί και θα είναι εκεί και αύριο και θέλει να σε δει . Όμως όταν γυρνάς στο σπίτι ο φόβος σε κατακλίζει , δεν σε αφήνει, περιμένεις να τελειώσει , δεν θες να ακούσεις τίποτα απλά τον θες δίπλα σου και σου φτάνει . Τον έχεις συνηθίσει, την καλημέρα του και την καληνύχτα του και τη θες για καιρό ακόμα και παραδίνεσαι στο συναίσθημα που δεν δεχόσουν τόσο καιρό και στην μελαγχολία του , και απλά ελπίζεις να σαι τυχερή αυτή τη φορά και το "μου αρέσεις πολύ" να γίνει έρωτας , δεν σε νοιάζει το πότε, είσαι εδώ να δώσεις τα πάντα, έχεις να δώσεις και θες να δώσεις σώμα, καρδιά και ψυχή και κάθε τι άλλο το κάνεις μόνος σου πέρα, οτιδήποτε και οποιοσδήποτε σε αηδιάζει ενώ συνειδητοποιείς ότι έχεις αφήσει πίσω σου την παλιά σου ζωή, και πατάς το rewind και καταλαβαίνεις ότι και χωρίς να το χες πει φαινόταν ( ο έρωτας και ο βήχας δεν κρύβονται αποδεδειγμένα) και απλά αναμένεις την συνέχεια ! Και κάνεις υπομονή (χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα) και απλά ελπίζεις ότι του χρόνου θα είστε μαζί σε μια παραλία και θα σαι ευτυχισμένη γιατί θες να ζήσεις, θες να μοιραστείς, έχεις ανάγκη να δώσεις, έχεις ανάγκη αυτόν !