Παρασκευή 30 Νοεμβρίου 2012

ΊΝΤΡΙΓΚΑ: Το ναρκωτικό της ζωής μου

Πλησιάζουν Χριστούγεννα! Όλοι λίγο πολύ τέτοια εποχή γυρνάμε πίσω στο βιβλίο των αναμνήσεων μας και ρίχνουμε στα κρυφά μια ματιά το τι κάναμε πέρυσι, πρόπερσι κλπ. τέτοια εποχή, και είτε αναπολούμε, είτε γελάμε. Θεωρώ ότι οι μέρες των Χριστουγέννων είναι η καλύτερη εποχή του χρόνου μετά το καλοκαίρι! Η πόλη είναι "ντυμένη" στα γιορτινά της, τα μαγαζιά "βάζουν" τα καλά τους και μας περιμένουν να κάνουμε shopping therapy, οι ερωτευμένοι ερωτεύονται ακόμα περισσότερο ακούγοντας γιορτινά τραγούδια και οι τρελοί τρελαίνονται ακόμα περισσότερο! Εγώ.... Εγώ μόνιμα ερωτευμένη με αυτή την εποχή δεν ξέρω για έναν ακόμα χρόνο που βρίσκομαι και που πατάω! Η ζωή μου έχει τόσα σκαμπανεβάσματα που μπορώ να το συγκρίνω με καρδιογράφημα εξουθενωμένου από το τρέξιμο αρχάριου αθλητή! Και όμως όσο και να γκρινιάζω ώρες ώρες για μένα αυτό είναι το αλατοπίπερο της ζωής μου! Ηρεμώ και μόλις βαρεθώ αρχίζει και πάλι το μπέρδεμα. Είναι στιγμές βέβαια που μου λείπει και η ηρεμία. Αυτή που είχα φέτος το καλοκαίρι και ίσως θα μπορούσα να την προσωποποιήσω μέσα από το άτομο που μου την προσέφερε.... Ίσως βαθιά μέσα μου θα ήθελα να την είχα ακόμα... Ή να είχα αυτόν ακόμα. Αλλά όλα σ' αυτή τη ζωή είναι επιλογές μας. Και εγώ την δική μου την έκανα. Επέλεξα το μπέρδεμα και το τίποτα από το "κάτι". Και πάλι στο πουθενά συνεχίζω και αποχαιρετώ το 2012 σε ένα μήνα (και κάτι) όπως ακριβώς το κάνω εδώ και πολλά πολλά χρόνια. Και απορώ με εμένα, πότε θα βάλω μυαλό. Ή τελοσπαντων πότε θα μάθω να συμβιβάζομαι. Κάποια στιγμή θα το κάνω, όπως όλοι άλλωστε. Μέχρι τότε, υψώνω άμυνες και περνάω όσο καλύτερα μπορώ γιατί απλά πλησιάζουν ΧΙΤΟΥΓΕΝΝΑΚΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ

Τρίτη 27 Νοεμβρίου 2012

Όταν οι μονόκεροι, οι δράκοι και τα παραμύθια αργοπεθαίνουν

Και έρχεται κάποια στιγμή το πλήρωμα του χρόνου σε συνδυασμό με τα χαστούκια που έχεις φάει να σε (επανα)φέρουν στην σκληρή πραγματικότητα! Νιώθεις σαν παιδάκι που του ανακοινώνουν ότι δεν υπάρχει ο Άγιος Βασίλης χωρίς καν να το προετοιμάσουν!  Ακόμα ελπίζεις ότι θα ναι ψέμματα και προσπαθείς βίαια και με απέλπιδες προσπάθειες να κρατήσεις τον κόσμο σου μακριά από αυτόν τον κόσμο, γιατί είναι τόσο όμορφα σ'έναν κόσμο αγνό, χωρίς ψέμματα, κοροϊδίες, πιστεύοντας στα παραμύθια και στο χαρούμενο τέλος όπου όλοι είναι ευτυχισμένοι και οι κακοί τιμωρούνται! Σχεδόν ποτέ και σε κανέναν δεν δείχνεις τι κρύβεις μέσα σου αλλά ξέρεις πως αυτό είναι το καταφύγιο σου για να μην χάσεις αυτό το αγνό και το αφελές που είναι η δύναμη σου και για να μην μπεις στον φαύλο κύκλο που θα σε κάνει να ξεχάσεις ποιος πραγματικά είσαι και τι αξίζεις. Αγαπάς τόσο το ροζ συννεφάκι σου που όσο και να σε τραβάνε να κατέβεις εσύ αντιδράς και απλά δεν το δέχεσαι γιατί ακόμα πιστεύεις πως κάποιος θα σε δει εκεί ψηλά και θα σκαρφαλώσει για να μείνει μαζί σου! 


Δευτέρα 12 Νοεμβρίου 2012

ΌΤΑΝ ΧΑΝΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ

Είναι στιγμές που πιάνεις τον εαυτό σου και δεν τον αναγνωρίζεις. Καλύπτεις το κενό που έχεις μέσα σου στα εφήμερα και στο αλκοόλ! Νομίζεις ότι είναι η μόνη λύση για να είσαι καλά. Προσωρινές αγκαλιές , ξενύχτια , χορός μέχρι τις πρώτες ηλιαχτίδες και ένα ψεύτικο χαμόγελο. Και όσο η ίδια ταινία βρίσκεται στο repeat τόσο χάνεις τον εαυτό σου και τόσο πιο βαθιά μπαίνεις σε αυτό το σκηνικό. Υπάρχουν στιγμές που έχεις μικρές αναλαμπές και αναρωτιέσαι τι κάνεις. Φοβάσαι ότι θα χάσεις μια για πάντα αυτό που πραγματικά είσαι. Αν ξέρεις τι είσαι. Το χειρότερο είναι να έχεις τόσους πολλούς εαυτούς που να μην ξέρεις ποιος κυριαρχεί στ' αλήθεια. Τι είσαι πραγματικά ; Τι θες ; Ίσως ψάχνεις ακόμα αυτή την όαση. Το δικό σου λιμάνι που δεν έρχεται και πλέον πιστεύεις ότι απλά έτσι είσαι φτιαγμένος. Για το προσωρινό , όσο και να ψάχνεις το μόνιμο. Αλλά αυτό σε τρώει. Είσαι 20 και ψυχικά νιώθεις για 40. Και έχεις κουραστεί τόσο από όλα αυτά που από την μια θες να κλειστείς στο δωμάτιο σου αλλά από την άλλη δεν θες να βάλεις τον εαυτό σου στη διαδικασία της σκέψης! Και έτσι συνεχίζεις αυτό που ξέρεις να κάνεις καλύτερα και αναρωτιέσαι για πόσο ακόμα.....