ΣΤΑ ΥΠΟΓΕΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΑ;
Κανένας άνθρωπος δεν είναι ίδιος. Αυτό είναι που μας κάνει μοναδικό. Ποιο είναι όμως το άλλο μας μισό; Ποια λόγια από αυτά που έχουμε ακούσει είναι αληθινά και γίνονται πράξεις; Και αν τα έχεις ξεχάσει; Και αν ο καιρός που έχεις να νιώσεις ένα αληθινό χάδι είναι τόσος πολύς που σχεδόν έχεις ξεχάσει πως είναι; Αν έχεις ξεχάσει πως είναι να έχεις αυτό που θες και πλέον αρνήσε να δεχτείς και να πιστέψεις; Κάποτε ήθελες να ζήσεις, ήθελες εμπειρίες, ήθελες να είσαι για σένα, το κενό να κυβερνάει το είναι σου, αλλά πλέον χωρίς να το καταλάβεις με το πέρασμα των χρόνων έχεις κουραστεί τόσο από τα ξενύχτια, τις δανεικές αγκαλιές, τα ποτά και τελικά να μένεις με το τίποτα και πάλι από την αρχή. Έχεις βαρεθεί να παίζεις, να ξαναρχίζεις πάλι από την αρχή και το σενάριο να 'ναι πάντα το ίδιο με άλλους συμπρωταγωνιστές. Τα 'χεις ξαναδεί όλα με πατημένο το repeat που τα 'χεις βαρεθεί όλα. Δεν θες πλέον να ξαναδείς το ίδιο έργο. Θες επιτέλους να πρωταγωνιστήσεις στο δικό σου παραμύθι, μ' έναν συμπρωταγωνιστή που δεν θα αλλάξει στο επόμενο επεισόδιο. Αλλά αρνήσε πια να ξαναπληγωθείς. Δεν θες, αντιδράς. Δεν ξέρεις πια τι είναι αλήθεια και τι ψέμα. Φοβάσαι τα πάντα. Φοβάσαι πως ότι έχεις είτε είναι ψεύτικο, είτε όνειρο, είτε αύριο θα χει τελειώσει. Δεν θες να ξέρεις πια το τέλος, ή μάλλον καλύτερα δεν θες να υπάρξει τέλος. Έχεις την ανάγκη να δώσεις όσα μάζευες τόσα χρόνια απλόχερα, αλλά δεν θες πλέον να είσαι το θύμα. Οι σχίζες που τρως είναι δικαιολογημένες αλλά που να τις πεις και ποιος να σε καταλάβει. Διψάς για έναν αμοιβαίο έρωτα, εξωπραγματικό. Χωρίς ψέμματα, χωρίς προσπάθειες, κάτι αληθινό, αγνό, όμορφο και με διάρκεια..... Θες την αδερφή ψυχή σου, και δεν συμβιβάζεσαι με τίποτα λιγότερο πέρα από αυτό.....