Πέμπτη 27 Δεκεμβρίου 2012

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΤΕΛΙΚΑ ;

Οι Γιορτές ήρθαν. Μάλλον καλύτερα η πιο όμορφη γιορτή του χρόνου! Τα Χριστούγεννα ! Όλοι χαρούμενοι, διασκεδάζουν, ξεδίνουν, ξεφεύγουν, ερωτεύονται. Τι γίνεται όμως και για εκείνους που περιμένουν πως και πως την συγκεκριμένη γιορτή και όταν έρθει συνειδητοποιούν ότι κάτι τους λείπει ; Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος είναι όλα τόσο καθορισμένα σε ένα πρόγραμμα που ξέρεις τι θα γίνει χωρίς καμία αμφιβολία. Ίσως πριν από μερικά χρόνια να ήταν το ίδιο με την μόνη διαφορά ότι δεν σου έλειπε τίποτα. Και όμως να που φέτος όσο και να αγαπάς αυτή τη γιορτή, όσο και να γίνεσαι και πάλι παιδί τραγουδώντας τα κάλαντα, ακούγοντας χριστουγεννιάτικα τραγούδια, μέσα σου κυριαρχεί η θλίψη, μια στεναχώρια που δεν ξέρεις -ή δεν θες να μάθεις - από που πηγάζει. Και περιμένεις καρτερικά το δώρο από τον Άγιο Βασίλη, αν όχι κάτω από το δέντρο, έστω έξω από την πόρτα! Και όμως δεν έρχεται.... Και απλά λυπάσαι, λυπάσαι για μια ακόμα χρονιά για το έτος που πέρασε χωρίς τίποτα το ουσιώδες στη ζωή σου, χωρίς τίποτα ευχάριστο που θα μείνει και για την επόμενη χρονιά. Στεναχωριέσαι για τα λάθη που έκανες αλλά ξέρεις ότι ο χρόνος πίσω δεν γυρνά. Και κάθε τέλος του έτους που εγκαταλείπεις ελπίζεις πως το επόμενο θα ναι καλύτερο και εσύ θα γίνεις καλύτερος άνθρωπος. Και τα άτομα που θα ναι γύρω σου θα αξίζουν και αυτά. Αλλά πλέον είσαι τόσο απογοητευμένος που απλά περιμένεις, χωρίς όνειρα, χωρίς σχέδια. χωρίς ελπίδα. Γιατί και όταν τα είχες ήλπιζες, σχεδίαζες και ονερευόσουν πράγματα που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ.... 


Παρασκευή 30 Νοεμβρίου 2012

ΊΝΤΡΙΓΚΑ: Το ναρκωτικό της ζωής μου

Πλησιάζουν Χριστούγεννα! Όλοι λίγο πολύ τέτοια εποχή γυρνάμε πίσω στο βιβλίο των αναμνήσεων μας και ρίχνουμε στα κρυφά μια ματιά το τι κάναμε πέρυσι, πρόπερσι κλπ. τέτοια εποχή, και είτε αναπολούμε, είτε γελάμε. Θεωρώ ότι οι μέρες των Χριστουγέννων είναι η καλύτερη εποχή του χρόνου μετά το καλοκαίρι! Η πόλη είναι "ντυμένη" στα γιορτινά της, τα μαγαζιά "βάζουν" τα καλά τους και μας περιμένουν να κάνουμε shopping therapy, οι ερωτευμένοι ερωτεύονται ακόμα περισσότερο ακούγοντας γιορτινά τραγούδια και οι τρελοί τρελαίνονται ακόμα περισσότερο! Εγώ.... Εγώ μόνιμα ερωτευμένη με αυτή την εποχή δεν ξέρω για έναν ακόμα χρόνο που βρίσκομαι και που πατάω! Η ζωή μου έχει τόσα σκαμπανεβάσματα που μπορώ να το συγκρίνω με καρδιογράφημα εξουθενωμένου από το τρέξιμο αρχάριου αθλητή! Και όμως όσο και να γκρινιάζω ώρες ώρες για μένα αυτό είναι το αλατοπίπερο της ζωής μου! Ηρεμώ και μόλις βαρεθώ αρχίζει και πάλι το μπέρδεμα. Είναι στιγμές βέβαια που μου λείπει και η ηρεμία. Αυτή που είχα φέτος το καλοκαίρι και ίσως θα μπορούσα να την προσωποποιήσω μέσα από το άτομο που μου την προσέφερε.... Ίσως βαθιά μέσα μου θα ήθελα να την είχα ακόμα... Ή να είχα αυτόν ακόμα. Αλλά όλα σ' αυτή τη ζωή είναι επιλογές μας. Και εγώ την δική μου την έκανα. Επέλεξα το μπέρδεμα και το τίποτα από το "κάτι". Και πάλι στο πουθενά συνεχίζω και αποχαιρετώ το 2012 σε ένα μήνα (και κάτι) όπως ακριβώς το κάνω εδώ και πολλά πολλά χρόνια. Και απορώ με εμένα, πότε θα βάλω μυαλό. Ή τελοσπαντων πότε θα μάθω να συμβιβάζομαι. Κάποια στιγμή θα το κάνω, όπως όλοι άλλωστε. Μέχρι τότε, υψώνω άμυνες και περνάω όσο καλύτερα μπορώ γιατί απλά πλησιάζουν ΧΙΤΟΥΓΕΝΝΑΚΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ

Τρίτη 27 Νοεμβρίου 2012

Όταν οι μονόκεροι, οι δράκοι και τα παραμύθια αργοπεθαίνουν

Και έρχεται κάποια στιγμή το πλήρωμα του χρόνου σε συνδυασμό με τα χαστούκια που έχεις φάει να σε (επανα)φέρουν στην σκληρή πραγματικότητα! Νιώθεις σαν παιδάκι που του ανακοινώνουν ότι δεν υπάρχει ο Άγιος Βασίλης χωρίς καν να το προετοιμάσουν!  Ακόμα ελπίζεις ότι θα ναι ψέμματα και προσπαθείς βίαια και με απέλπιδες προσπάθειες να κρατήσεις τον κόσμο σου μακριά από αυτόν τον κόσμο, γιατί είναι τόσο όμορφα σ'έναν κόσμο αγνό, χωρίς ψέμματα, κοροϊδίες, πιστεύοντας στα παραμύθια και στο χαρούμενο τέλος όπου όλοι είναι ευτυχισμένοι και οι κακοί τιμωρούνται! Σχεδόν ποτέ και σε κανέναν δεν δείχνεις τι κρύβεις μέσα σου αλλά ξέρεις πως αυτό είναι το καταφύγιο σου για να μην χάσεις αυτό το αγνό και το αφελές που είναι η δύναμη σου και για να μην μπεις στον φαύλο κύκλο που θα σε κάνει να ξεχάσεις ποιος πραγματικά είσαι και τι αξίζεις. Αγαπάς τόσο το ροζ συννεφάκι σου που όσο και να σε τραβάνε να κατέβεις εσύ αντιδράς και απλά δεν το δέχεσαι γιατί ακόμα πιστεύεις πως κάποιος θα σε δει εκεί ψηλά και θα σκαρφαλώσει για να μείνει μαζί σου! 


Δευτέρα 12 Νοεμβρίου 2012

ΌΤΑΝ ΧΑΝΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ

Είναι στιγμές που πιάνεις τον εαυτό σου και δεν τον αναγνωρίζεις. Καλύπτεις το κενό που έχεις μέσα σου στα εφήμερα και στο αλκοόλ! Νομίζεις ότι είναι η μόνη λύση για να είσαι καλά. Προσωρινές αγκαλιές , ξενύχτια , χορός μέχρι τις πρώτες ηλιαχτίδες και ένα ψεύτικο χαμόγελο. Και όσο η ίδια ταινία βρίσκεται στο repeat τόσο χάνεις τον εαυτό σου και τόσο πιο βαθιά μπαίνεις σε αυτό το σκηνικό. Υπάρχουν στιγμές που έχεις μικρές αναλαμπές και αναρωτιέσαι τι κάνεις. Φοβάσαι ότι θα χάσεις μια για πάντα αυτό που πραγματικά είσαι. Αν ξέρεις τι είσαι. Το χειρότερο είναι να έχεις τόσους πολλούς εαυτούς που να μην ξέρεις ποιος κυριαρχεί στ' αλήθεια. Τι είσαι πραγματικά ; Τι θες ; Ίσως ψάχνεις ακόμα αυτή την όαση. Το δικό σου λιμάνι που δεν έρχεται και πλέον πιστεύεις ότι απλά έτσι είσαι φτιαγμένος. Για το προσωρινό , όσο και να ψάχνεις το μόνιμο. Αλλά αυτό σε τρώει. Είσαι 20 και ψυχικά νιώθεις για 40. Και έχεις κουραστεί τόσο από όλα αυτά που από την μια θες να κλειστείς στο δωμάτιο σου αλλά από την άλλη δεν θες να βάλεις τον εαυτό σου στη διαδικασία της σκέψης! Και έτσι συνεχίζεις αυτό που ξέρεις να κάνεις καλύτερα και αναρωτιέσαι για πόσο ακόμα.....


Δευτέρα 8 Οκτωβρίου 2012

Η ΜΟΙΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΗΣ

Και όμως έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή σου που εκεί που τα έχεις όλα ρυθμισμένα και πάνε όλα ρολόι και εσύ είσαι μια χαρά, έρχεται η μοίρα, η ζωή, πες το όπως θες, που επειδή έχει βαρεθεί και θέλει και αυτή να "παίξει" , βρίσκει εσένα και λέει να σε ταράξει λίγο, να σε αναποδογυρίσει και να σου κάνει την ζωή λίγο ανάκατα, έτσι επειδή  μπορεί! Και εσύ λες "Γιατί μωρή τώρα ΓΙΑΤΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ?!?!??!?!?!??! μια χαρά δεν ήμουν?!?!?!?!Γιατί ήρθε τώρα αυτό και μου τάραξε τα ήσυχα νερά μου?!?!?! Το ήθελα?!?!?!?!? Εγώ ξεχασμένο το είχα. Δηλαδή είχε πιάσει τόση σκόνη που ούτε καν φαινόταν πια." Και αρχίζεις να μονολογείς σαν τον σχιζοφρενή από το σπίτι μέχρι την δουλειά και πάλι πίσω και το φέρνεις επανειλημμένα στο μυαλό σου και συνεχίζεις "Μα δεν μπορεί, δεν γίνεται αυτό. Έχει βγει νέο τηλεπαιχνίδι στον ΑNT1 και κάποιος μου κάνει πλάκα. Και ποιος μπορεί να με μισεί τόσο για να μου κάνει μια τόσο κακόγουστη φάρσα?!?!" (πολλοί θα μου πεις-μικρές λεπτομέρειες.) Και βρίσκεσαι σε ένα τόσο μεγάλο αδιέξοδο που δεν ξέρεις τι να επιλέξεις. Και εκεί η ζωή ξεκωλιάζεται να γελάει για άλλη μια φορά μαζί σου ενώ το δικό σου κεφάλι έχει γίνει πολτοποιημένος κιμάς! Και εκεί εμφανίζεται πάνω από τους ώμους σου το καλό και το κακό αγγελάκι και ακούς : "Έλα δεν θέλει και πολλή σκέψη, την λύση την ξέρεις πατάς το ωραιότατο delete και συνεχίζεις όμορφα και ήρεμα όπως ήσουν." Έρχεται όμως και ο αντίλογος και σου λέει από την δική του μεριά : " Σκέψου το. Αν αυτή είναι η ευκαιρία που περίμενες να το ζήσεις και απλά άργησε ρε παιδί μου 1,5 χρόνο. Ίσως να είναι τώρα πια η ώρα του να γίνει. " Και εκεί αποτρελαίνεσαι. Και τώρα φαντάσου ότι βρίσκεσαι και πάλι σε αυτό το γνωστό σταυροδρόμι. Μέχρι τώρα έκανες μια όμορφη και ήρεμη διαδρομή. Είδες μαγευτικά τοπία σε ένα απίστευτο ταξίδι αναψυχής. Ο δρόμος σου όμως σε φέρνει και πάλι στην επιλογή. Τι θα κάνεις ; Τι θα διαλέξεις ; Που είσαι πια διατεθειμένος να πας ; Τι θες ; Και τελικά ίσως να ναι η πρώτη φορά που κάθεσαι άπραγος και περιμένεις. Περιμένεις να δεις το ουρανοκατέβατο σημάδι που θα σου δείξει τον δρόμο. Δεν τρέχεις πια για να σκοντάψεις. Αργά και σταθερά βήματα για να επιλέξεις το σωστό για σένα. Κάνεις στην άκρη τα θέλω σου και για πρώτη φορά βλέπεις καθαρά και λογικά 

Πέμπτη 6 Σεπτεμβρίου 2012

ΟΠΩΣ ΘΑ ΦΕΥΓΕΙΣ 

Είναι από τις νύχτες που τρελαίνομαι... Θέλω να σου μιλήσω και δεν μπορώ , θέλω να σου πω κάθε μου σκέψη και απλά τα λόγια δεν βγαίνουν από το στόμα . Έχω την ανάγκη να σε δω και δεν μπορώ να στο πω. Φοβάμαι. Μια ψυχή είχε δίκιο όταν μου έλεγε ότι το αμοιβαίο δεν υπάρχει και εγώ ζούσα στον δικό μου κόσμο.  Και όταν το έζησα μπορώ να πω πια με σιγουριά ότι το αμοιβαίο είναι once in a lifetime. Τουλάχιστον το έζησα! Από τη μια θέλω να εξαφανιστώ, να κλείσω κινητό και να σε διαγράψω και από την άλλη κάνω απλά υπομονή και πίστεψε με δεν είμαι άνθρωπος που έχει και πολύ από αυτή! Απλά κάν' το να βγει αυτό από μέσα μου. Παρ' το και φέρε μου πίσω το κενό μου! Η αλλιώς κάτσε να με ακούσεις! Αυτό το πράγμα μέσα μου δεν αντέχεται..... Θέλω τόσα πολλά και πίστεψε με είμαι άνθρωπος που τον κυριεύουν τα θέλω του και για σένα κάθε θέλω μου το έχω παραμερίσει. Απλά νιώθω και γίνομαι ευάλωτη, γίνομαι συναισθηματική και δεν το μπορώ. 3 χρόνια είχα ασφαλίσει κάθε συναίσθημα και τώρα όλα μαζί βγαίνουν και απλά ώρες ώρες πονάει! Δεν θέλω κανέναν άλλο. Σιχαίνομαι και μόνο στην ιδέα πως με ακουμπάει άλλος. Σιχαίνομαι ακόμα και να με κοιτάνε. Δεν είμαι εγώ για τέτοια και να που ότι κορόιδευα τώρα το κάνω. Δεν θέλω πια! 3 μήνες είναι υπεραρκετοί, δηλαδή πόσο ακόμα;!;!;! Γιατί να δεθώ και άλλο μαζί σου και μετά να με αφήσεις; Εγώ είμαι από τους ανθρώπους που αν δεν νιώσει σχέση δεν κάνει. Πως όλοι οι άλλοι το κάνετε ποτέ δεν θα το καταλάβω. Και ναι νιώθω! Και ναι το μπαμ μέσα μου έγινε από την πρώτη μέρα που καθόμασταν και απλά με κρατούσες χωρίς καν να σε φιλήσω! Και ναι σε κοιτάω και απλά σε ερωτεύομαι ακόμα περισσότερο! Και ναι ρε γαμώτο την πάτησα με έναν μικρότερό μου! Και ναι έχω ανάγκη από τον έρωτα! Έχω ανάγκη από εσένα! Θέλω να σε βλέπω κάθε μέρα  και είμαι χαρούμενη μόνο αν με έχεις αγκαλιά και μου φτάνει να σε έχω απέναντί μου! Και ναι μπορώ να έχω όποιον θέλω και ναι έχω κάνει πολλές μαλακίες στη ζωή μου αλλά όλα με την μια διαγράφηκαν! Και ναι μιλάω πολύ γιατί αν δεν μιλήσω θα αρχίσω να σε κοιτάζω και όσο θα σε κοιτάζω εσύ θα καταλαβαίνεις. Όχι πως δεν έχεις καταλάβει αλλά τέλος πάντων άλλο να τα λες! Είσαι για μένα ο δεύτερος Γιώργος. Αυτός που θα κουρνιάσω στην αγκαλιά του και θα είμαι εντάξει και κάθε μου πρόβλημα θα διαγραφεί. Ξέρω πως αν στα πω όλα αυτά θα με αφήσεις οπότε απλά τα γράφω για να τα ξεχάσω αύριο! Γιατί πολύ απλά εσύ είσαι η πηγή δημιουργίας τους και μόνο σε σένα δεν μπορώ να τα πω...... 

Τρίτη 4 Σεπτεμβρίου 2012

ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ


Μπορεί να μην έχω την ευκαιρία να στο πω ποτέ. Ένα όμως ξέρω μετά από πολλά πολλά χρόνια  γυρνώντας ξημερώματα στο σπίτι είπα στον εαυτό μου " Αυτόν τον άνθρωπο τον αγαπάω" και απλά χαμογέλασα ! Είσαι ο δεύτερος άνθρωπος που τολμάω να το ξεστομίσω . Τώρα αυτό αν είναι καλό ή κακό δεν το ξέρω . Μάλλον σε κακό θα μου βγει αλλά εγώ ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ ! Και ναι ακόμα δεν τολμάω να στο πω αλλά είμαι σίγουρη ότι τις στιγμές που με κοιτάς στα μάτια και εγώ σε αποφεύγω το καταλαβαίνεις! Δεν ξέρω πότε θα βρω το θάρρος να στο πω αλλά μέχρι τότε απλά θα στο δείχνω! 

Δευτέρα 13 Αυγούστου 2012

Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΗΣ

Ειλικρινά δεν ξέρω αν μπορεί να θεωρηθεί "μοίρα" , "τύχη" ή όλα είναι απλά επινόηση των ανθρώπων επειδή απλά δεν μπορούν να εξηγήσουν κάποια γεγονότα στην ζωή τους ή απλά τα έχουν με ένα συγκεκριμένο τρόπο στο μυαλό τους και απλά θέλουν να τα κρατήσουν έτσι. Ορισμένες φορές πιστεύω ότι υπάρχει και άλλες πάλι ότι απλά υπερβάλω για να απασχολήσω με κάτι τον εγκέφαλο μου! Στην συγκεκριμένη στιγμή όμως υποθέτω ότι υπάρχει (γιατί δεν μπορώ να εξηγήσω κάποιες συμπτώσεις θα έλεγε κάποιος και κάποια γεγονότα) . Όταν ένας άνθρωπος είναι για αρκετά χρόνια απρογραμμάτιστος, ζει στον δικό του κόσμο και είναι λίγο "ότι να' ναι" . Όταν η αδιαφορία έχει περάσει για τα καλά μέσα του και έχει μάθει να ζει μόνος του και ατομικιστικά , όταν όλα τα έχει απομυθοποιήσει και ζει με τα πόδια γερά στη γη και όταν δεν το κάνει απλά τρώει τα μούτρα του, όταν ζει εφήμερα και δεν τον ενδιαφέρει το αύριο, όταν απολαμβάνει γρήγορα χαρές της ζωής που θα πρεπε να κρατάνε περισσότερο και απλά προσπερνάει σημαντικά πράγματα του φαίνεται αδύνατο (στο μυαλό του) να αλλάξει αυτή του την στάση. Έλα μου όμως που στην ζωή δεν έρχονται όλα έτσι όπως τα έχουμε πλάσει στο μυαλό μας ή τα έχουμε προγραμματίσει . Τι γίνεται όταν από ένα μικρό γεγονός αλλάζει όλη σου την κοσμοθεωρία; όλος ο τρόπος ζωής σου ; Πόσο μάλλον όταν αλλάζει τόσο ύπουλα που δεν το καταλαβαίνεις μέχρι την στιγμή που εσύ ο ίδιος έχεις αλλάξει ολοκληρωτικά και μάλιστα το clue στην όλη υπόθεση είναι ότι σου αρέσει κιόλας , γιατί αντιλαμβάνεσαι ότι γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος και μάλιστα σε κάνει κάποιος άλλος να γίνεσαι , όχι μόνο για αυτόν αλλά και για σένα τον ίδιο ! Και είναι εκείνη η στιγμή που όλα αυτά περνάνε σε δευτερόλεπτα απ' τη ζωή σου και λες "Και αν είναι και αυτό εφήμερο;" και πραγματικά εύχεσαι να μην είναι!  Πλέον βγαίνει στην επιφάνεια μια πτυχή του εαυτού σου που είχε καταχωνιάσει κάπου που ούτε καν εσύ θυμώσουν!  Νοιάζεσαι , ζηλεύεις , στεναχωριέσαι , προσπαθείς , κάνεις πράγματα που δεν έχει ξανακάνει (ή τουλάχιστον πάνε πολλά χρόνια από την τελευταία φορά) , νευριάζεις , συζητάς , λύνεις προβλήματα , είσαι ήρεμος , αλλάζεις για τον άλλο , θες να τον βλέπεις ευτυχισμένο, έχεις την ανάγκη να τον κάνεις εσύ ευτυχισμένο , να θυσιάσεις για τον άλλον, ακόμα και να ξεπεράσεις τα όρια σου και θες να αγγίξεις το τέλειο για να είναι περήφανος για σένα και τότε μέσα από το δικό του χαμόγελο με μιας θα πάρεις και εσύ ζωή! και οι roxette το είπαν πάρα πολύ σωστά..... 
Listen to your heart when he's calling for you...
listen to your heart as nothing as you can do
I don' know wher you going and I don't know why....
Listen to your heart before you tell him  goodbye.....

Παρασκευή 10 Αυγούστου 2012

ΠΑΡΕΛΘΟΝ VS ΠΑΡΟΝ

Πριν 7 χρόνια γνώρισα τον ένα και μοναδικό άνθρωπο που ερωτεύτηκα, αγάπησα και έζησα μαζί του 5 χρόνια.  Κοιτάζοντας για λίγο πίσω δεν θα άλλαζα το παραμικρό γιατί δίπλα σε αυτόν τον άνθρωπο μεγάλωσα και έμαθα . Γυρνώντας όμως στο παρόν απλά χαμογελάω για το τότε , δεν είμαι η ίδια, δεν έχω καν τα ίδια συναισθήματα , απλά τα θυμάμαι -ίσως και τα νοσταλγώ κάποιες φορές- γιατί όσο πιο μικροί είμαστε, τόσο πιο αγνοί είμαστε και έτσι αισθανόμαστε πιο αθώα και πιο δυνατά . Όσο μεγαλώνουμε και όσο και να παλεύουμε να κρατάμε το παιδί μέσα μας ποτέ δεν είναι το ίδιο. Τώρα είμαι καλά με την παρούσα κατάσταση, ξέρω πως ίδια συναισθήματα δεν πρόκειται να ξανανιώσω όμως μέσα από τα λάθη του τότε μπορώ να διορθώσω το τώρα, οι πληγές έχουν γιατρευτεί για τα καλά και αυτό το καλοκαίρι άφησα μια για πάντα πίσω μου ότι με κράταγε. Το κλείδωσα στο χρονοντούλαπο μου και απλά το κρατάω και χαμογελάω . Πλέον είμαι έτοιμη να δώσω, να παλέψω, να ενδιαφερθώ για κάποιον άλλο και να μάθω σε κάτι διαφορετικό . Πάντα θα τον έχω μέσα στην καρδιά μου γιατί με αυτόν έκανα και έζησα τα πάντα πρώτη φορά, μέσα από μια περίεργη, "αρρωστημένη" και εξαρτημένη  σχέση η οποία συνοδευόταν από συναισθήματα όχι μέτρια αλλά τα οποία αγγίζανε το κόκκινο . Αντιδράω εσωτερικά  που χωρίς καν να το υπολογίσω τον αφήνω πίσω μου και αυτόν και όλο μου το παρελθόν, θες γιατί ανέκαθεν ήμουν προσκολλημένη στο παρελθόν μου και για πρώτη φορά κοιτάζω το παρόν και το μέλλον χωρίς να σκέφτομαι στο ελάχιστο το τότε.  "Σήμερα είναι η τελευταία μέρα που σε σκέφτομαι, η τελευταία φορά που σε αναπολώ.... Σ' ευχαριστώ για όλα , Σ' ευχαριστώ για το τότε αλλά έχω ένα λαμπρό μέλλον μπροστά μου που πρέπει να παλέψω για αυτό! Να σαι καλά και ευτυχισμένος και απλά να κρατάς στην καρδιά σου αυτά που μάθαμε ο ένας από τον άλλο.... " 

Δευτέρα 6 Αυγούστου 2012

ΘΑΡΡΟΣ Ή ΑΛΗΘΕΙΑ;

Τι γίνεται την στιγμή που μέσα σου πολεμάς;  " - Να το πω ή όχι ; - Μπα είναι κακή πολύ κακή ιδέα! Έλα αφού δίπλα στην λέξη εγωισμός ο Μπαμπινιώτης έχει την φωτογραφία σου ! - Μα το νιώθεις , θα σκάσεις αν δεν το πεις , - όχι μ@λακιά θα κάνεις , ένας απλός ενθουσιασμός είναι θα σου περάσει , ΜΗΝ ΒΙΑΖΕΣΑΙ ! - όχι δίκιο έχεις...... Νομίζω.... " Είναι ο 2ωρος μονόλογος με εσένα και τον εαυτό σου ! Ένα δίλημμα που νομίζεις πως το έλυσες . Μετά όμως από αρκετές μπύρες, χορό και αυγουστιάτικο φεγγάρι και στον δρόμο προς την επιστροφή ξαφνικά νιώθεις κάτι και όχι δεν είναι ενόχληση στο στομάχι και εκεί λες "ευαίσθητη ή λογική" που λέει και η Π.Ζήνα και το ξανασκέφτεσαι και είσαι έτοιμος να σκάσεις, όχι το αλκοόλ δεν έχει φτάσει στο λαιμό σου αλλά αυτός ο κλασσικός γαμημένος κόμπος! Και ΝΑΙ το παραδέχεσαι και ξαφνικά αρχίζεις και αραδιάζεις έναν μονόλογο και συνεχίζεις να λες και δεν μπορείς να βάλεις εκείνη την γαμημένη τελεία !!!!!!!!!!! Και δίπλα σου η σιωπή και ένα " Δεν φταις εσύ, εγώ φταίω " Και εκεί τα όμορφα κάστρα γκρεμίζονται ένα- ένα και επανέρχεσαι στην όμορφη και γλυκιά πραγματικότητα ! Και εκεί είναι που σε πιάνουν οι τάσεις φυγής , όχι δεν θες να τον ξαναδείς, όχι αυτό ήταν 2 μήνες σχεδόν , όσο περίμενες , το ήξερες άλλωστε, τι περίμενες να κρατήσει κάνα χρόνο; Και όλα γυρνάνε στο κεφάλι σου . Έλα δεν έγινε τίποτα άλλωστε την ταινία την έχεις ξαναδεί και απλά αλλάζει ο πρωταγωνιστής και ξέρεις ότι σε λίγο καιρό θα βρεθεί κάποιος άλλος , και ξέρεις την συνέχεια - να ναι καλά ο χορηγός στήριξης haig-  και απλά το δέχεσαι με το δάκρυ να κοντεύει να ξεχειλίσει και θες να κοιμηθείς και να ξεχαστείς αλλά έλα που ο Μορφέας αποφάσισε απόψε να πάρει ρεπό και σε θυμάται κατά τις 9 το πρωί !!!! Και το μεσημέρι χτυπάει το τηλέφωνο βλέπεις το όνομα και παγώνεις, σηκώνεις το τηλέφωνο και στην άλλη γραμμή ακούς "Έλα αγάπη μου, τώρα τελείωσα,θα πάμε για μπάνιο ; " και απλά γουρλώνεις μάτια περνάει 1 λεπτό μέχρι να συνειδητοποιήσεις τι στον π%$#%ο έχει συμβεί και δεν μπορείς φυσικά να πεις όχι ενώ τα ζουμιά παραμονεύουν να ξεχυθούν . Και όταν τον βλέπεις θες να πατήσεις την τουρμπίνα και να προσγειωθείς στο κρεββάτι σου και να χωθείς κάτω από το σεντόνι και ας έχει καύσωνα! Και όμως δεν το κάνεις, στέκεσαι στο ύψος σου (όσο και να ναι) και παραδέχεσαι τα πάντα, λες για χωρισμό και περιμένεις -εννοείται- θετική απάντηση και αφού πάρεις αρνητική απάντηση τρέχεις και βουτάς στην θάλασσα και πνίγεις τα δάκρυα που τρέχουν στην θάλασσα μπας και ηρεμήσεις ! Και όταν βγαίνεις έξω αφού έχεις ηρεμήσει βλέπεις ένα χαμόγελο και ένα γλυκό βλέμμα και τα οποία συνοδεύονται με ένα φιλί και παιχνίδια ! Και εκεί είναι που κοιτάς τον ουρανό βλέπεις την γρια μάγισσα ζωή να χασκογελάει, να χει κλάσει στο γέλιο (ειλικρινά δεν ξέρω αν ήταν μαστουρωμένη ή απλά βαριόταν)  ενώ εσένα να σ' έχει λούσει κρύος ιδρώτας , την καρδιά σου να την έχεις χάσει κάπου , να τρέμεις και απλά τον κοιτάζεις ... Και λες "ντάξει,  μια μέρα ακόμα μαζί του απλά λυπάται να πει το τέλος έτσι επειδή είσαι καλή κοπέλα" και σου αρχίζει τα παιχνίδια και γελάς, γελάς μαζί του και ξέρεις ότι του αρέσει να σε βλέπει να γελάς και να σαι χαρούμενη και ξέρει ότι αυτός σε κάνει ευτυχισμένη και δεν θες τίποτε άλλο στον κόσμο παρά μόνο να βλέπεις το πρόσωπό του . Και είναι εκεί και θα είναι εκεί και αύριο και θέλει να σε δει . Όμως όταν γυρνάς στο σπίτι ο φόβος σε κατακλίζει , δεν σε αφήνει, περιμένεις να τελειώσει , δεν θες να ακούσεις τίποτα απλά τον θες δίπλα σου και σου φτάνει . Τον έχεις συνηθίσει, την καλημέρα του και την καληνύχτα του και τη θες για καιρό ακόμα και παραδίνεσαι στο συναίσθημα που δεν δεχόσουν τόσο καιρό και στην μελαγχολία του , και απλά ελπίζεις να σαι τυχερή αυτή τη φορά και το "μου αρέσεις πολύ" να γίνει έρωτας , δεν σε νοιάζει το πότε, είσαι εδώ να δώσεις τα πάντα, έχεις να δώσεις και θες να δώσεις σώμα, καρδιά και ψυχή και κάθε τι άλλο το κάνεις μόνος σου πέρα, οτιδήποτε και οποιοσδήποτε σε αηδιάζει ενώ συνειδητοποιείς ότι έχεις αφήσει πίσω σου την παλιά σου ζωή, και πατάς το rewind και καταλαβαίνεις ότι και χωρίς να το χες πει φαινόταν ( ο έρωτας και ο βήχας δεν κρύβονται αποδεδειγμένα) και απλά αναμένεις την συνέχεια ! Και κάνεις υπομονή (χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα) και απλά ελπίζεις ότι του χρόνου θα είστε μαζί σε μια παραλία και θα σαι ευτυχισμένη γιατί θες να ζήσεις, θες να μοιραστείς, έχεις ανάγκη να δώσεις, έχεις ανάγκη αυτόν ! 

Δευτέρα 30 Ιουλίου 2012

ΜΑΘΕ ΜΟΥ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΑΩ ΞΑΝΑ

Κάποιες φορές νιώθω σαν ένα μικρό παιδί που το παίρνουν από τα χέρια και το μαθαίνουν να περπατάει. Κάποια πράγματα σαν άνθρωποι τα έχουμε έμφυτα, κάποια άλλα δεν τα ξέρουμε ή δεν τα έχουμε δει ποτέ. Μπορεί βέβαια και να τα έχουμε δει και να τα χουμε ξεχάσει! Εγώ κάποια πράγματα δεν τα θυμάμαι πια και τώρα τα μαθαίνω ή έστω είμαι στην φάση που προσπαθώ να τα επαναφέρω στην μνήμη μου! Ο αυθορμητισμός και η ανυπομονησία μπορεί να γίνει τόσο αρνητικό όσο θετικό είναι κάποιες άλλες στιγμές ! Και μαζί με όλα αυτά ο φόβος , που δεν λέει να φύγει ! Μπορεί να βλέπω κάποια πράγματα αλλά όντας μαθημένη αλλιώς πιστεύω ότι είναι ίδια με την τότε κατάσταση ή έστω παρόμοια . Εκεί που ηρεμώ, εκεί ξαναπιάνω τον εαυτό μου να τρελαίνεται , να απογοητεύεται και τούμπαλιν ! ΠΦ! Τι δύσκολα που είναι τα πράγματα κάποιες φορές ! Τι σημαίνει η έννοια χαλαρά ; Δεν θυμάμαι καν ! Κάποια νύχτα , κάποτε , κάτι μου λέει , νομίζω κάπου το χα ξαναζήσει αλλά και πάλι είναι πολύ αχνό ! Τσακωμός ; Απαπαπαπα γιατί να υπάρχει καν αυτή η λέξη ! Ζήλια και ανασφάλεια ; Ωχ Παναγιά μου (και όλοι οι απόστολοι μαζί) τρομάζω και μόνο που τα σκέφτομαι και τώρα τα ζω! Ναι αυτό λέγεται σχέση , αλλά και πάλι καλύτερα κάποια πράγματα να μην αναφέρονται καν γιατί τρομάζουν . Άστα απλά να υπάρχουν εκεί , χωρίς καν να αναφέρονται ! Και ναι έχω χεστεί επάνω μου ! Έλα πες μου ότι βαρέθηκες , βασικά δεν θέλω να μου το πεις , απλά ξέρεις έτσι έχω μάθει , όποτε το περιμένω , το παράξενο θα ναι να περάσει κ ο 2ος μήνας και να συνεχίσουν να ναι όλα καλά (που δεν το κόβω) αλλά πραγματικά θα θελα ! Τώρα το τι θέλουμε από το τι μας ξημερώνει δεν έχει καμία σχέση , βέβαια ο Θεός είναι μεγάλος και ποτέ δεν ξέρεις ! Απλά κουράστηκα μετά το 2μηνο να ξαναμένω στο κενό . Θέλω να περάσουν οι μήνες και τον Χειμώνα να μαι με τον ίδιο άνθρωπο και το επόμενο καλοκαίρι μαζί του ! Βέβαια την ξέρω την μοίρα μου όποτε απλά περιμένω να μου το επιβεβαιώσει ακόμα μια φορά !

Τρίτη 17 Ιουλίου 2012

ΣΧΙΖΕΣ
Και εκεί είναι που όλα τα ψυχολογικά που έχεις μαζέψει από τα πρόσωπα που έχουν περάσει από την ζωή σου βγαίνουν. Δεν τα λες πουθενά αλλά υπάρχουν μέσα σου. Είσαι αρκετά δυνατός πλέον να αντιμετωπίσεις το οτιδήποτε συναντήσεις γιατί δεν είναι η πρώτη φορά αλλά και πάλι έχεις κουραστεί πάλι με το ίδιο σκηνικό, το μυαλό σου στροφάρει πιο γρήγορα και από τις ρόδες της lamborgini και υποθέτεις τα πάντα! Είσαι ένα στάδιο πριν την τρέλα και απλά εύχεσαι να ξαναγύριζες στην νιρβάνα που ήσουν πριν λίγο καιρό. Γιατί απλά να μην είσαι από τους τυχερούς που βρίσκουν αυτό που θέλουν και δεν βασανίζονται ; Γιατί να μην μπορείς να ηρεμήσεις και να το απολαύσεις ; Γιατί σε κάθε τι καινούριο να βασανίζεσαι και να φοβάσαι; Γιατί απλά να μην είναι κάτι ήρεμο και όμορφο ή έστω να το βλέπεις έτσι ; Ώρες ώρες συλλογίζεσαι ότι είσαι φτιαγμένος για να σαι μόνος σου, ότι δεν κάνεις για τίποτα παραπάνω από 10 όμορφες στιγμές , ότι είσαι απλά και μόνο από μόνος σου το εφήμερο και αυτό είναι όλο δεν κάνεις για 2 κάνεις για σένα . Βαρέθηκες απλά βαρέθηκες ...... Και ελπίζεις ακόμα ελπίζεις ότι ίσως η ρόδα σου θα γυρίσει.....

Πέμπτη 5 Ιουλίου 2012

ΝΑ ΜΕΙΝΩ Η ΝΑ ΦΥΓΩ;

Οι μέρες περνάνε , η συνήθεια μπαίνει για τα καλά. Ξέρεις αυτή η όμορφη, μαζί της όμως σε υποδέχεται και ο φόβος. Δεν θες , εσωτερικά αντιδράς. Ο έρωτας είναι ένα συναίσθημα που σε παραλύει , σου δίνει φτερά και in a blink of an eye σου τα κόβει. Πόσο μάλλον όταν είσαι ένας άνθρωπος που έχει ζήσει πολλά στη ζωή του. Έχεις να δώσεις, διψάς να ζήσεις αλλά σε όλα υπάρχει το φρένο, η απογοήτευση και το χειρότερο , ο φόβος. Και εκεί είναι που σκέφτεσαι να φύγεις τώρα που  είναι νωρίς και θα ναι μικρό το κακό  και τουλάχιστον απλά θα σε γρατζουνίσει . Αλλά ξέρεις ότι είσαι αδύναμος να το κάνεις ή μάλλον θέλεις να είσαι αδύναμος και απλά παραδίδεσαι για μια ακόμα φορά και το τέλος το ξέρεις και απογοητεύεσαι ακόμα περισσότερο και έτσι απλά το περιμένεις όποτε και να ναι..... Και ανακαλύπτεις ότι δεν ζεις πια για το παρόν αλλά για το μέλλον .... Και ελπίζεις να περάσει το 2μηνο και να ναι ακόμα στη ζωή σου και να περάσουν και άλλοι μήνες και να μοιράζεσαι να γελάς και να ερωτεύεσαι από την αρχή.... Θες επιτέλους να ζήσεις και εσύ το παραμύθι σου έτσι όπως εσύ το ονειρεύεσαι και το έχεις πλάσει στο μυαλό σου αλλά φοβάσαι τόσο που προτιμάς να παραμείνει εκεί κρυμμένο παρά να ξαναπληγωθείς.... Φοβάσαι τον έρωτα αλλά παράλληλα τον λαχταράς και δεν ξέρεις ποιον δρόμο να διαλέξεις γιατί δεν θες να ξαναδείς την ίδια ιστορία που απλά θα αλλάζει ο πρωταγωνιστής......


Παρασκευή 22 Ιουνίου 2012

ΌΛΑ ΒΑΙΝΟΥΝ ΚΑΛΩΣ

"Σταμάτα πια να γκρινιάζεις" , φωνάζω στον εαυτό μου ! Όλα είναι όμορφα πια . Η μπόρα
 πέρασε , η βροχή έχει δώσει την θέση της στον ήλιο και το καλοκαίρι έχει μπει για τα καλά ! Άφησα πίσω μου οτιδήποτε με βάραινε και πλέον η ηρεμία σιγά σιγά μπαίνει στην ψυχή μου . Χαμογελάω όσο και να φοβάμαι , όσο και να τρέμω . Έχω μάθει να ρισκάρω , να παίζω all in και ας τα χάσω . Πρώτη φορά θα 'ναι ή τελευταία άλλωστε ; Η διαφορά βέβαια από τις προηγούμενες φορές είναι μέσα μου . Πλέον από τα πολλά σκατά και τις εμπειρίες (και είναι αρκετές μπορώ να πω) η οπτική γωνία που βλέπω τα πράγματα έχει κάνει στροφή 180 μοίρες. Παλεύω ακόμα να σκέφτομαι και μετά να πράττω και αλήθεια πιστεύω ότι θα τα καταφέρω ! Η λογική δεν πηδήχτηκε από το παράθυρο αυτή τη φορά και οι προτεραιότητες είναι οι ίδιες με την μόνη διαφορά ότι υπάρχει και κάποιος δίπλα μου , για όσο και να κρατήσει . "Ειλικρινά ευχαριστώ " λέω και συνεχίζω τον μονόλογο σε μια από τις πολλές προσωπικότητές μου . Ότι μάζευα τόσα χρόνια μπορώ να τα δώσω χωρίς φόβο , σιγά - σιγά , ήρεμα , με ένα βήμα την φορά, κάπου που να αξίζει και να μου αρέσει πραγματικά ! Ναι περίμενα το τέλειο , η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν μπορεί να το βρει στο 100% αλλά σίγουρα μπορεί να αγγίξει ένα ποσοστό της τάξεως του 80 - 90 % και πραγματικά είμαι απόλυτα ικανοποιημένη ! Η αλήθεια είναι ότι είναι δύσκολο να το  βρεις οπότε συνεχίζω και μιλάω στον εαυτό μου και ξαναματαλέω "'Ελα πλάκα μου κάνεις , έλα πες , ποια είναι η παγίδα , την περιμένω την μαλακία μην αργείς σε παρακαλώ " και μετά το ξανασκέφτομαι και λέω " Άντε και γ@μήσου σου δόθηκε η ευκαιρία να το ζήσεις , σκάσε λοιπόν και καν' το!!!! " και καταληκτικά ψυθιρίζω "πιάσε το χέρι μου , κράτα με στην αγκαλιά σου και πήγαινέ με όπου γουστάρεις ! Αυτό το καλοκαίρι θα το περάσω μαζί σου , μετρώντας τ αστέρια , βλέποντας το απόγευμα την πούλια και το ξημέρωμα τον αυγερινό (ή ανάποδα δεν θυμάμαι) ενώ η θάλασσα θα δροσίζει τα πόδια μας και τα μπουκάλια από τις μπύρες θα τελειώνουν το ένα μετά το άλλο δίπλα μας .... "

ΕΡΩΤΕΥΤΕΙΤΕ!!!!!!!!!!!!!!!

Τρίτη 19 Ιουνίου 2012

ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΣΕ ΠΑΕΙ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ

Και ξάφνου από το πουθενά μετά από άπειρες μαλακίες, από πράγματα που έκανες χωρίς να το σκεφτείς η ζωή σου φέρνει όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου αυτό που θέλει όπως το θέλει . Και εσύ πρέπει να επιλέξεις . Στην πορεία του χρόνου έχεις δει πολλά , και πλέον δύσκολα πιστεύεις ακόμα και αν θες ακόμα και αν το βλέπεις . Όλα είναι τόσο περίεργα , τόσο περίπλοκα που σε φοβίζει τόσο πολύ . Δεν θες για κανένα λόγο να ξαναπληγωθείς ούτε να ξαναπληγώσεις . Θες απλά να ζήσεις κάτι όμορφο και ήρεμο , ένα Σάββατο μακριά από τα μπαράκια , μια ημέρα μ' έναν άνθρωπο από το πρωί μέχρι το άλλο πρωί , εκεί όπου ο χρόνος μετράται αλλιώς και οι ώρες περνάνε και εσύ νομίζεις ότι έχει παγώσει και όλα αυτά τα ζεις αλλά παράλληλα στρέφεις το βλέμμα σου προς τον ουρανό και μονολογείς " Έλα πες , ποια είναι η παγίδα , έλα ρίχτο θα το αντέξω σου λέω . Τώρα γιατί παίζεις τόσο ύπουλα μαζί μου ; Αυτό παρά είναι καλό για να είναι αληθινό . Σε παρακαλώ δηλαδή είναι κρίμα , και έχω και εξεταστική δηλαδή!!!! "  και απ'την άλλη το σκέφτεσαι ότι ίσως να ήρθε η ώρα να πάρεις αυτό που λαχταρούσες και ήλπιζες από εκεί που δεν το περίμενες και λες " Δε γ@μιεται , θα το ζήσω, το πολύ πολύ να φάω τα μούτρα μου για πολλοστή φορά και να ξανακάνει τον κύκλο του μέχρι να εμφανιστεί και πάλι κάτι καινούριο " Προς το παρόν όμως αγναντεύεις το ηλιοβασίλεμα στη θάλασσα και σιγοτραγουδάς '' Let the sunshine in your heart and give me all the love you ' ve got take me to your wonderland and make me feel that I ' M THE ONE. . . "


Παρασκευή 8 Ιουνίου 2012

ΤΟ (ΑΠΟΛΥΤΟ) ΚΕΝΟ

Έρχεται η στιγμή που μέσα σου είσαι πλέον ανίκανος να νιώσεις το παραμικρό.... Η ζωή μας είναι ένας κύκλος: έρωτας, πόνος, κενό και πάλι από την αρχή... Το θέμα είναι ότι το κενό χωρίς να το καταλάβεις μετατρέπεται σε αναισθησία, σε ένα τόσο μεγάλο κενό που δεν σε ευαισθητοποιεί τίποτα, δεν υπάρχει κανένα συναίσθημα, τίποτα που να σου κεντρίζει για λίγο παραπάνω το ενδιαφέρον και ξέρεις ότι τίποτα δεν μπορεί να σε γκρεμίσει γιατί μετά το τελευταίο χαστούκι οι άμυνες σου δεκαπλασιάστηκαν... Υπάρχουν άνθρωποι που εμφανίζονται και εσύ τους διώχνεις γιατί δεν γουστάρεις πια... Δεν έχεις όρεξη για το κάτι παραπάνω λες και ξαφνικά απέκτησες αλλεργία σε κάτι που λαχταρούσες για καιρό και τότε είναι που ξαναρχίζει το party! Περνάς καλά και σου αρέσει ο σκοτεινός εαυτός σου, ο οποίος σε παρασέρνει μέρα με την μέρα όλο και πιο κάτω και σου αρέσει, δεν θες να φύγεις από αυτό το συναίσθημα γιατί δεν πονάς αλλά γελάς, είσαι μόνος σου και γουστάρεις, οτιδήποτε άλλο σε πονοκεφαλιάζει.... Ξαφνικά κοιτάζεις τον εαυτό σου και βλέπεις πόσο διαφορετικός είσαι, σχεδόν σου φαίνεται παράξενο αλλά από την άλλη γουστάρεις, γιατί είσαι καλά, γιατί κάθε αρνητικό συναίσθημα το έχεις αποβάλει για τα καλά.... Και απλά για να θυμηθείς πως είναι να νιώθεις, γυρνάς κάποιες βραδιές -για λίγο- στο μπαούλο των αναμνήσεων σου και θυμάσαι.... Θυμάσαι εκείνο το συναίσθημα που δεν το νιώθεις πια, εκείνη την ανυπομονησία, εκείνο τον κόμπο, το φτερούγισμα, μόνο που έχει πρόσωπο, ακόμα βλέπεις μπροστά σου εκείνη την μορφή... Ψιλοπονάει,  το ψιλονοσταλγείς, το ψιλοσκέφτεσαι και αφιερώνεις λίγο χρόνο για να γυρίσεις για τον χρόνο πίσω με το μυαλό σου και να ξαναζήσεις στο τότε μια μικρή λεπτομέρεια, ένα χάδι, ένα φιλί, ένα χαμόγελο.... και το σκέφτεσαι με όση δύναμη έχεις για να θυμηθείς πως είναι, αλλά πονάει και τότε αυτοχαστουκίζεσαι, ξυπνάς και γυρνάς βίαια στην πραγματικότητα! Έτσι κάθεσαι για λίγα λεπτά, χαμογελάς νοσταλγικά και απλά λες "τουλάχιστον το έζησα" ας συνεχίσω λοιπόν τώρα να είμαι ο "στυγνός εκτελεστής" και ας το απολαύσω τώρα που μπορώ!" 
ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΠΗΓΑΝ ΟΛΑ ΚΑΛΑ.....

Δευτέρα 4 Ιουνίου 2012

ΜΟΝΑΞΙΑ

Ο μεγαλύτερος μας φόβος είναι η μοναξιά. Φοβόμαστε μην μείνουμε μόνοι, είτε από οικογένεια, φίλους ή σχέση! Όποιος έχει βιώσει έστω για λίγο την πραγματική μοναξιά ξέρει τι ψυχικό πόνο προκαλεί αλλά παράλληλα σε μαθαίνει, σε κάνει να σταθείς στα πόδια σου και να λες ότι όλα μπορείς να τα καταφέρεις μόνος σου. Γιατί έτσι έχεις μάθει. Αλλά παράλληλα έχεις μάθει να μην μοιράζεσαι, έχεις μάθει να είσαι για σένα και τον εαυτό σου και απλά δεν ξέρεις τι σημαίνει το μοιράζομαι με την ουσιαστική έννοια της λέξης. Και όσο τα χρόνια περνάνε και συνηθίζεις στη μοναξιά σου, σου φαίνεται ακόμα πιο παράξενη αυτή η λέξη. Βέβαια κάποιες στιγμές σου λείπει. Αυτό συμβαίνει κυρίως τα βράδια, όταν η μέρα παραχωρήσει τη θέση της στην νύχτα, που είναι τόσο όμορφη και συνάμα τόσο τρομαχτική, τότε οι φόβοι του ανθρώπου μεγαλώνουν, τη στιγμή που είσαι πραγματικά μόνος σου. Και σκέφτεσαι πόσος καιρός έχει περάσει από την τελευταία αληθινή αγκαλιά που σου δώσανε και την είχες ανάγκη από εκείνον τον άνθρωπο. Ότι έχεις ανάγκη και εσύ από κάποιον που να κοιμάται και να ξυπνάει με τη σκέψη σου και να το θες και εσύ. Το αμοιβαίο. Το αμφίδρομο. Ή έστω αυτό που έχει τις βάσεις να γίνει. Εφήμερες αγκαλιές, φιλιά, σεξ μπορείς να βρεις εύκολα  και όταν τελειώσει από τον έναν να πας στον επόμενο και πάει λέγοντας. Αλλά το χεις αυτό όποια στιγμή θες, το να δεθείς όμως με κάποιον, να του πεις τις πιο κρυφές σου σκέψεις και να μην γελάσει, να πεις "μου λείπεις" και να δεις ανταπόκριση, να σε δει στα καλύτερα σου και στα χειρότερα σου.... Αυτό..... Πόσο καιρό έχεις να το ζήσεις και πόσο πολύ το λαχταράς, σαν ένα παιδάκι που περιμένει το καινούριο δώρο- έκπληξη , το οποίο δεν έρχεται και εκεί έρχεται η κολλητή σου η μοναξιά και σε παρηγορεί... Και εσύ απογοητευμένος συνεχίζεις να ζεις μαζί της που πια την έχεις σιχαθεί και θες να την ξεφορτωθείς..... Γιατί..... δεν μετράει πόσους ανθρώπους έχουμε γύρω μας αλλά πόσοι δεν μας κάνουν να αισθανόμαστε μέσα μας μοναξιά.....


Δευτέρα 28 Μαΐου 2012

Η ΖΩΗ ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ

Η ζωή έχει άπειρες όψεις και πολλά μονοπάτια και φυσικά εσύ επιλέγεις ποιο θα ακολουθήσεις. Σαν ατίθασο και πειραγμένο -στον εγκέφαλο- παιδί έχω την φιλοσοφία πιάσε την ζωή απ'τα μαλλιά και ξεμάλλιασε την! Κάποιοι μπορεί να το κατακρίνουν, κάποιοι μπορεί να αδιαφορήσουν και άλλοι απλά να πουν "κάνε ότι γουστάρεις", και εγώ φυσικά ακολουθώ το τελευταίο. Το να κάνεις ότι σου κατέβει στον εγκέφαλο έχει θετικά και αρνητικά. Μπορεί να φας το κεφάλι σου, μπορεί να το μετανιώσεις, μπορεί να σου βγει σε κακό ΌΜΩΣ το έκανες, πρόσθεσες μια νέα εμπειρία στο ημερολόγιο σου (καλή ή κακή), είδες το κάτι παραπάνω και φυσικά στο χέρι σου είναι αν θα το ξανακάνεις ή θα το απορρίψεις για πάντα. Είναι ωραία μια ήρεμη και συμβατική ζωή αλλά είναι ακόμα πιο γλυκιά η αναζήτηση, τα νέα πράγματα, το διαφορετικό, αυτό που θα σου ανεβάσει την αδρεναλίνη -έστω και παροδικά. Μετά βέβαια θα κουραστείς για λίγο, θα ηρεμήσεις και να σου πάλι από την αρχή. Βλέπεις αν έχεις μάθει να ζεις με αυτόν τον τρόπο σου γίνεται πλέον εθισμός και το θες συνέχεια, θες συνέχεια να έχεις στον οργανισμό σου αυτό το αίσθημα του ενθουσιασμού, της ανυπομονησίας, της υπερέντασης και της τρέλας σε ότι και να κάνεις στη ζωή σου, από τα γκομενικά μέχρι τα επαγγελματικά! Η μ@λακι@ όμως στην όλη υπόθεση ότι για να τα χεις όλα αυτά συνέχεια πρέπει να ζεις "εφήμερα" κάτι που από ένα σημείο κ μετά κουράζει. Και εκεί είναι που βρίσκεσαι σ'ένα σταυροδρόμι και πρέπει να αποφασίσει ποιον δρόμο θα πάρεις. Μπορεί να σου αρέσουν και οι 2 το ίδιο αλλά δεν μπορείς να ανοίξεις έναν καινούριο κάπου στην μέση για να τους έχεις και τους 2. Και τότε είναι που στέκεσαι στην μέση και είσαι σχεδόν σίγουρος ότι πιο πιθανό είναι να βρουν τα κόκαλά σου στην ίδια ακριβώς θέση έναν αιώνα μετά χωρίς να μπορείς να αποφασίσεις παρά να κάνεις το επόμενο βήμα που ξέρεις ότι δεν θα μπορείς να γυρίσεις πίσω....

"Ο έρωτας είναι παροδικός και μόνιμος, 
μπορεί να κρατάει λίγο αλλά μπορεί να είσαι 
ερωτευμένος όλη σου τη ζωή, 
με διαφορετικούς ανθρώπους"

Κυριακή 13 Μαΐου 2012

Η ΑΛΛΑΓΗ

 Η εποχές αλλάζουν, τα χρόνια περνάνε, ο κόσμος και οι καταστάσεις γύρω μας μεταβάλλονται. Λένε πως οι άνθρωποι δεν αλλάζουν. Εν μέρει ίσως αυτή η άποψη να γίνεται δεκτή, πάντα όμως υπάρχουν δύο όψεις. Όντως οι άνθρωποι δεν αλλάζουν κάποια χαρακτηριστικά τα οποία -κατά την άποψη μου- έχουν εκ γενετής όπως το πείσμα, ο εγωισμός, η τεμπελιά κλπ. Όμως πιστεύω ακράδαντα ότι ο άνθρωπος έχει μέσα του την εξέλιξη και μπορεί να γίνει καλύτερος αν ο ίδιος το θελήσει. Όχι για κανέναν άλλο παρά μόνο για τον ίδιο του τον εαυτό. Οι καταστάσεις που ζούμε, οι εμπειρίες μας, τα "χαστούκια" που μας δίνει η ζωή, μας κάνει να αναθεωρούμε πολλά πράγματα και να βλέπουμε τα πράγματα από μια διαφορετική οπτική γωνία. Αυτό γίνεται με τον χρόνο. Ο χρόνος είναι που όχι μόνο μας γερνάει, αλλά μας ωριμάζει. Η ζωή είναι ένα ταξίδι, για άλλους με κρουαζιερόπλοιο και για άλλους με μια ψαρόβαρκα, το θέμα είναι τι θα αποκομίσεις και τι θα σου μείνει τελικά. Υπάρχουν άνθρωποι συμβατικοί, που προτιμάνε να βγαίνουν στα ανοιχτά μόνο όταν είναι σίγουροι ότι θα υπάρχει άπνοια, υπάρχουν και άλλοι -τα ανήσυχα πνεύματα- που γουστάρουν τις φουρτούνες γιατί έτσι νιώθουν την ζωή τους γεμάτη. Οι τελευταίοι βέβαια μπορούν να πνιγούν σε κάθε τους ταξίδι, αλλά αυτή η αδρεναλίνη είναι που τους δίνει φτερά. Μαζεύουν εμπειρίες και κάθε μέρα έχουν να διηγούνται από μια διαφορετική ιστορία. Και αυτό είναι το ωραίο γιατί στο τέλος της ημέρας θα ξαπλώσεις και θα πεις "το έζησα και αυτό"  ασχέτως από το αν ήταν καλό ή κακό. Το είδες και επιλέγεις αν σου αρέσει και θα το ξανακάνεις ή θα το απορρίψεις. Όλα μας μαθαίνουν και τα λάθη μας ακόμα περισσότερο. Και έρχεται μια μέρα που ξυπνάς και νιώθεις διαφορετικός. Η ωριμότητα βρήκε ανοιχτή την πόρτα και μπήκε απροσκάλεστη χωρίς να σε ρωτήσει αν είσαι έτοιμος ή όχι. Και τότε αρχίζει ένα άλλο ταξίδι. Της παρατηρητικότητας θα έλεγα. Μπορεί να ζεις ίδιες καταστάσεις με του παρελθόντος αλλά κατά έναν περίεργο τρόπο πιάνεις τον εαυτό σου να αντιδράει διαφορετικά και όχι επειδή κάποια "πρέπει" σε ανάγκασαν να το κάνεις, απλά τα θέλω σου άλλαξαν και αυτά. Τότε είναι που αρχίζεις να αλλάζεις το ταξίδι σου. Να πιάνεις και την πιο μικρή λεπτομέρεια και να την εξετάζεις, να γελάς με παλιές σου αντιδράσεις και να χαίρεσαι που επιτέλους η πορεία σου αλλάζει. Αλλά πάνω απ' όλα μην ξεχάσεις ποτέ ότι ακόμα και στην ωριμότητα που εγκαταστάθηκε σαν καλύτερο σύντροφο έχεις το παιδί που κρύβεις μέσα σου.... Αυτό είναι η ζωντάνια, η χαρά ο αυθορμητισμός, η αγνότητα και η αφέλεια που όλοι χρειαζόμαστε για να μπορούμε να συνεχίσουμε!

Τρίτη 8 Μαΐου 2012

TITANIUM

 Είναι στιγμές που δεν αντέχεις τον εαυτό σου, είναι άλλες που τον αγαπάς όσο δεν πάει. Είναι φάσεις που πιο κάτω δεν θα μπορούσες να φτάσεις και είναι και περίοδοι που το τοίχος που είχε φαινομενικά γκρεμιστεί ξαναχτίστηκε ακόμα πιο γερό χωρίς να το καταλάβεις! Και τότε είναι που περπατάς ανέμελος στο δρόμο με τέρμα το αγαπημένο σου κομμάτι στο repeat και ξέρεις ότι τίποτα δεν σε γκρεμίζει, τίποτα δεν μπορεί να σε επηρεάσει, είσαι για σένα και τους αγαπημένους σου ανθρώπους, που ξέρεις καλά ποιοι είναι. Το κενό που είχες μέσα σου επέστρεψε για τα καλά, το συναισθήματα που είχες κλειδώθηκαν και πάλι πίσω στο μπαούλο, στο κρυφό -σκοτεινό- δωμάτιο που ξέρεις μόνο εσύ και το κλειδί το' χεις καταχωνιάσει σ'ένα μέρος που πρέπει να ξεχάσεις μέχρι και εσύ! Όχι δεν έχεις όρεξη να παίξεις τον χαμένο θησαυρό, βασικά δεν έχεις όρεξη για κανένα από αυτά τα παιχνίδια. Βρίσκεσαι στην δική σου ηρεμία και το απολαμβάνεις, δεν θες να σε κουνήσει κανένας γιατί απλά έχεις βολευτεί. Και κάνεις όνειρα και βλέπεις την ζωή πιο ωραία γιατί ξέρεις ότι έχεις να ζήσεις τόσα πολλά ακόμα που σε περιμένουν στην γωνία. Είναι η περίοδος που απλά φορτίζεις τις μπαταρίες σου, για να τις εξαντλήσεις όταν θα πρέπει. Επιτέλους χαμογελάς, όχι επειδή σε βοήθησε κάποιος, χαμογελάς εσωτερικά, γιατί η δύναμη που κρύβεις μέσα σου είναι τόσο μεγάλη και ξαναβγήκε στη επιφάνεια! Και σιγοτραγουδας: 
"You shoot me down but I won't fall,
I'm TITANIUM!

Η ΠΟΥΤ@Ν@ Η ΖΩΗ

Ποτέ δεν θα καταλάβω τα παιχνίδια που μας παίζει. Δεν είμαι μοιρολάτρης αλλά πιστεύω σε κάποια πράγματα ότι ήταν γραφτό να γίνουν. Ότι και να έκανες εσύ, με κάποιον μαγικό τρόπο η ζωή θα σε πήγαινε εκεί που ήθελε. Από την δουλεία που στην πήρε άλλος ενώ την είχες σίγουρη, μέχρι το τρακάρισμα που η άλλη η τυφλή ήρθε και έπεσε από πίσω σου. Και εκεί είναι που βρίζεις την τύχη σου και λες "Γιατί σε μένα?!?!??!!?" Γιατί πολύ απλά όταν έχουμε κι άλλα είμαστε τόσο πλεονέκτες που θέλουμε περισσότερα. Πότε δεν αρκούμαστε σε αυτά που έχουμε. Είτε μας φαίνονται λίγα, είτε δεν τα θέλουμε και τα πετάμε. Όλοι έχουμε πει "αν είχα αυτό που ήθελα θα ήμουν ευτυχισμένος". Προσωρινά μπορεί, αφού όμως ερχόταν ο κορεσμός θα ήθελες κάτι άλλο γιατί βαρέθηκες. Βέβαια και η φάση να μην σου έρχεται πότε αυτό που θες κουράζει η αλήθεια είναι. Μια φορά ρε παιδί μου, έτσι για να γίνει λίγο η διαφορά! Από την δουλεία που ονειρεύεσαι μέχρι το πρόσωπο που σου έκανε την διαφορά! Αυτό γίνεται βέβαια δυσκολότερο αν είσαι άνθρωπος που σε κυβερνάνε τα θέλω σου. Γιατί συνέχεια θες κάτι, και όταν αυτό δεν έρχεται -που σχεδόν πότε δεν συμβαίνει- τότε απογοητεύεσαι, κουράζεσαι, αλλά συνεχίζεις μέχρι να βαρεθείς και απλά να αλλάξεις τα θέλω σου! Κάπως έτσι λειτουργούμε και στις σχέσεις μας. Γιατί όταν θες κάτι δεν σε θέλει αυτό; Και γιατί όταν δεν θες εσύ σε θέλει αυτό; Παράξενη που είναι η ζωή, τα παιχνίδια της και οι άνθρωποι ακόμα περισσότερο! Υπάρχουν άνθρωποι με μακροχρόνιες σταθερές και ήρεμες -όσο μπορούν να είναι- σχέσεις, άλλοι που δεν αποχωρίζονται το club των εργένηδων και γουστάρουν, άλλοι που αναζητούν απεγνωσμένα μια σχέση, άλλοι που θέλουν τα πάντα, και άλλοι στην κοσμάρα τους. Όλοι όμως έχουν βρεθεί στην φάση "Μα θέλω τον Γιάννη, που γουστάρει την Μαρία, που πήγε με τον Πέτρο, που είχε σχέση με την Εύα, που τον χώρισε για να τα φτιάξει με τον Γιώργο" και πάει λέγοντας. Το θέμα είναι να πεις "Μα γουστάρω τον Κώστα και με γουστάρει και αυτός". ΆΛΛΑ όχι γιατί να στο χαρίσει τόσο εύκολα αυτό που θες η ζωή, αφού της αρέσουν τα παιχνίδια, γιατί να μην σε βασανίσει λίγο, έτσι ρε παιδί μου για να ευθυμήσουμε! 
  Την ζωή την φαντάζομαι μια ξεδοντιάρα γρια με μεγάλη μύτη, κρεατοελιά (σαν και αυτές τις μάγισσες στα παιδικά που βλέπαμε όταν ήμασταν μικρά και δεν μπορούσαμε να κοιμηθούμε το βράδυ) , η οποία έχει ένα μεγάλο καζάνι που το ανακατεύει και εκεί μέσα βλέπει τον κάθε έναν από μας. Όταν βαριέται ρίχνει λίγο από το μαγικό της ζωμό , μας κάνει άνω κάτω και με το σατανικό γέλιο της απολαμβάνει την δική μας περιπέτεια! Βέβαια σαν οπτιμίστρια θα πω ότι και αυτό έχει την πλάκα του, γιατί τι νόημα θα είχε μια επίπεδη ζωή;  Σκέψου ακόμα και το καρδιογράφημα έχει σκαμπανεβάσματα, αλλιώς θα θεωρούμασταν νεκροί! Πότε λοιπόν δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει αύριο και με τι ορέξεις έχει ξυπνήσει η ζωή. Οπότε......
 dream deep, like you'll live forever,
 live as you might end today....  

Δευτέρα 7 Μαΐου 2012

ΠΟΙΟΣ ΜΕ ΚΑΤΑΡΑΣΤΗΚΕ

Όλοι μας έχουμε πέσει σε μαλάκες ή καριόλες  στη ζωή μας. Οι γκόμενες λένε "έχω τον μαλακομαγνήτη" και οι άντρες "όλες καριόλες είναι" . Είναι κάτι που ακούω και βγάζω σπυράκια, δεν το δέχομαι απλά! Ρε φίλε, όλοι μας ήμασταν για κάποιους καριόλες/ μαλάκες, θες γιατί ήταν περίοδος ξεσπάσματος, θες γιατί θέλαμε να περάσουμε την ώρα μας και είπαμε να παίξουμε, θες επειδή το κάναμε κατά λάθος, όλοι μας, έστω μια φορά στη ζωή μας, έχουμε βάλει αυτή την ταμπέλα. Και όλοι μας έχουμε πέσει σε τέτοια άτομα. Το θέμα είναι ότι βρίζουμε τον τυπά/ τύπισσα που μας φέρθηκε σκατά, ενώ εμείς οι ίδιοι πέσαμε μέσα στη λούμπα, αφού ξέραμε από την αρχή την κατάληξη! Και φυσικά επειδή σκεφτόμαστε μονόπλευρα. Γιατί γούσταρες και έπεσες. Και αυτού του είδους οι άνθρωποι έχουν καρδία, και αυτοί έχουν νιώσει για κάποιον που απλά τους πλήγωσε. Και απλά έτυχε να είσαι εσύ αυτός που θα ανταποδώσουν ( γιατί, γαμώτη, ΠΟΤΕ δεν μπορούμε να ανταποδώσουμε σε αυτόν που θέλουμε πραγματικά) . Δυστυχώς δεν ένιωσε για σένα και αυτή είναι μαλακία, το δέχομαι, αλλά move οn, η ζωή δεν σταματάει επειδή κάποιος πλήγωσε - περισσότερο- τον εγωισμό σου παρά τα πραγματικά σου αισθήματα, και δεν αναφέρομαι σε μακροχρόνιες σχέσεις, εκεί παίζουν άλλα πράγματα και καταστάσεις. Ναι ξέρω, εσύ θα θελες, αλλά αυτός/η προφανώς όχι. So what? ο πρώτος ή ο τελευταίος μαλάκας/καριόλα είναι που γνώρισες; Μάλιστα αυτές οι εμπειρίες είναι που μας βοηθάνε να ξεχωρίζουμε  από χιλιόμετρα τέτοια τυπάκια και εκεί ή την κάνουμε με ελαφρά και αφήνουμε την σκόνη μας πριν προλάβει να γυρίσει το κεφάλι, ή την ξαναπατάμε επειδή εμείς είμαστε ηλίθιοι! Δεν πρέπει να βάζουμε όλους τους ανθρώπους στο ίδιο τσουβάλι επειδή βρεθήκαμε σε 2,3 άσχημες καταστάσεις. Εκεί έξω είναι κάποιος (μαλάκας/καριόλα για κάποιον άλλο) άνθρωπος που για σένα μπορεί να ναι ο τέλειος. Γιατί τελικά όλα είναι θέμα timing....


ΚΥΝΗΓΩΝΤΑΣ ΤΟ ΑΠΙΑΣΤΟ
Τα γούστα το κάθε ανθρώπου είναι διαφορετικά. " Τα μάτια βλέπουν" μου είχαν πει, και είναι μεγάλη αλήθεια. Αυτό που μας ελκύει είναι πάντα η πρώτη εικόνα - και όποιος υποστηρίζει το αντίθετο είναι απλά μεγάλος ψεύτης!- , αυτό που βλέπουμε μπροστά μας είναι που κάνει τον αμφιβληστροειδή του ματιού μας να μεγαλώσει και να μείνουμε σκαλωμένοι για μερικά δευτερόλεπτα, προσπαθώντας να σκανάρουμε γρήγορα το πρόσωπο απέναντί μας. Και τότε η εσωτερική φωνή μας λέει ψιθυριστά "  χμ, not bad" . Το πακέτο θα ολοκληρωθεί όταν η συζήτηση αρχίσει. Την στιγμή που θα αρχίσει να μιλάει και δεν θα βγάλει "μαργαριτάρια" (όλοι έχουμε ζήσει τέτοια σκηνικά) . Από την στιγμή που βρούμε κοινό σημείο επαφής, ή και ακόμα όταν γνωρίσουμε κάτι το διαφορετικό από τα μέχρι τώρα δεδομένα μας. Και εκεί είναι που λες "εδώ είμαστε" . Τον άλλον βέβαια δεν τον ρώτησες. Γιατί εσύ μπορεί να βρήκες κάτι που σε ελκύει πάνω από το κανονικό, ισχύει όμως το ίδιο και για τον άλλο; Γιατί αν δεν ισχύει την πάτησες! Και το ερώτημα είναι γιατί αυτό να μην είναι αμοιβαίο; Οι παράγοντες είναι πολλοί. Τα στάνταρ που έχει ο άλλος, τα χαρακτηριστικά που τον τραβάνε, μικρές λεπτομέρειες που εσένα μπορεί να μην είχε πάει καν το μυαλό σου κάνουν το "θήραμα" που ελπίζεις να τσιμπήσεις να μην πέσει στα δίχτυα σου. Και συνήθως όταν συμβαίνει αυτό πάντα -από την φύση μας- πεισμώνουμε και το παλεύουμε ενώ το παιχνίδι μπορεί να χει χαθεί από την αρχή. Επίσης λένε πως "ποτέ δεν μπορούμε να έχουμε αυτό που θέλουμε" και συμπληρώνω πως και αν το αποκτήσεις ή θα το απομυθοποιήσεις ή ήσουν τόσο κωλόφαρδος που απλά σου έκατσε! Βέβαια αν αυτό σου συμβαίνει 9 στις 10 φορές που βγαίνεις ραντεβού μάλλον κάτι φταίει με σένα. Ή τα στάνταρ σου είναι πολύ υψηλά ή απλά αυτά δεν είναι για σένα όποτε πρέπει να αλλάξεις διαδρομή γιατί μια ζωή θα κυνηγάς κάτι το οποίο δεν θέλει να πιαστεί. Να ξέρεις όποιος και να ναι ο κυνηγός - άντρας ή γυναίκα- το θήραμα σκοντάφτει επίτηδες για να το πιάσεις!


Σάββατο 5 Μαΐου 2012

ΌΤΑΝ ΠΙΑΝΕΙΣ ΠΑΤΟ

 Διφορούμενος τίτλος! Υπάρχουν 2 ειδών που μπορείς να πιάσεις, εγώ βέβαια αναφέρομαι στην μεταφορική έννοια! Όταν λοιπόν πιάσεις πάτο και δεν μπορείς να φτάσεις πιο χαμηλά, το μόνο που σου μένει είναι να αρχίσεις να πηγαίνεις και πάλι προς την επιφάνεια. Ο δρόμος αρκετά δύσκολος. Σου φαίνεται σαν να προσπαθείς να σκαρφαλώσεις στο everest, χωρίς να έχεις κάνει ποτέ ορειβασία και φυσικά χωρίς να έχεις τον κατάλληλο εξοπλισμό! Και όμως για έναν ανεξήγητο λόγο, λες και ένα αόρατο χέρι σε σπρώχνει, αρχίζει την ανάβαση. Όλα σου φαίνονται ακατόρθωτα στην αρχή, με τον καλύτερο σύντροφο, που δεν σε αποχωρίζεται λεπτό, την ηττοπάθεια. Όσο και να παλεύεις να βλέπεις παντού γύρω σου καταστροφή, υπάρχει κάτι εκεί κοντά που σου δείχνει τον ήλιο. Ώσπου κάποια στιγμή, αρχίζεις και το βλέπεις μόνος σου. Αγγίζεις την επιφάνεια και αναρωτιέσαι " πως στο καλό έφτασα εδώ;" και τελικά πήγαν όλα καλά όπως σου είχαν πει, και το χαμόγελο σχηματίζεται αυτόματα στο πρόσωπο σου χωρίς καν να το προσπαθείς. Και είσαι στα καλύτερα σου, γιατί όπως και στους οικονομικούς κύκλους, έτσι και στη ζωή, μετά την ύφεση έρχεται η άνθηση. Ο χρόνος είναι σχετικός αλλά κάποια στιγμή έρχεται. Και τότε αρχίζει και πάλι η δημιουργία! Είσαι ελεύθερος από τα δεσμά που είχες βάλει εσύ ο ίδιος στον εαυτό σου, με μια ακόμα εμπειρία στην πλάτη σου συνεχίζεις και νιώθεις ακόμα πιο δυνατός, έχοντας φορτίσει για τα καλά τις μπαταρίες σου στη χειμέρια νάρκη που βρισκόσουν ο κόσμος γύρω σου μετατρέπεται σε αυτό που ήθελες! Νέες εμπειρίες που περιμένουν να εξερευνήσεις, χωρίς κανένα εμπόδιο γύρω σου, μόνο εσύ και ο εαυτός σου. Και ξαναγεννιέσαι από τον μίζερο εαυτό σου που επιτέλους μπορείς να φωνάξεις "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ"

Δευτέρα 30 Απριλίου 2012

"Soulmate"

Και έρχεται εκείνη η στιγμή που το μέσα σου φωνάζει ότι έχει ανάγκη από μια σχέση, από κάτι αμοιβαίο. Κάποτε κοίταζες ζευγαράκια και έλεγες "μαζεύτε τα σιρόπια σας" και τώρα πια τα κοιτάζεις και απλά ζηλεύεις γιατί σου λείπει, ένα χάδι, μια αγκαλιά, μια συζήτηση ένα ολόκληρο βράδυ. Και δεν έρχεται αυτό που θες, γιατί τα θες όλα. Έχεις πλάσει κάτι στο μυαλό σου -προφανώς κάτι εντελώς φανταστικό που ούτε στην δευτέρα παρουσία δεν θα το βρεις- και δεν συμβιβάζεσαι με κάτι λιγότερο. Προτιμάς να ζήσεις το απόλυτο παρά κάτι το μέτριο. Περιμένεις το αμοιβαίο, την τρέλα, τον έρωτα, και όλα αυτά από ένα πρόσωπο που θα σε ελκύσει από την πρώτη στιγμή και δεν θα είναι "άλλος ένας" αλλά κάτι το διαφορετικό. Μπορεί να μην σου αρέσει να είσαι μόνος σου, αλλά είναι καλύτερο από το να είσαι με κάποιον που δεν νιώθεις. Και μέσα σου συνεχίζεις να ονειρεύεσαι και να ελπίζεις, ώσπου κάποια στιγμή μετά τα απανωτά χαστούκια συμβιβάζεσαι και μαθαίνεις με την μοναξιά σου. Αλλά κάτι σου λείπει, αυτό το κενό μέσα σου παλεύεται, αλλά κάποια στιγμή δεν το αντέχεις. Είναι  η στιγμή που μετά από τις μαλακίες σου, μετά τις αρκετές εφήμερες σχέσεις, τα περιστασιακά σεξ, τα άπειρα ξενύχτια, τα μεθύσια, τις προσπάθειες να κρατήσεις κάτι που δεν ήταν ποτέ, τους ανθρώπους που σε ερωτεύτηκαν και εσύ τους έδιωξες γιατί "δεν ήσουν σε φάση" ή "δεν ήταν αυτό που έψαχνες", η προσπάθεια σου για μια σχέση με κάποιον που απλά δεν ένιωθες και κατέληξε στο να πληγωθεί, όλα αυτά με τα χρόνια "τρώνε" ένα κομμάτι από μέσα σου, και απλά αυτό το κενό θες να το αποβάλεις με κάθε τρόπο, με το οποίο τελικά συμβιβάζεσαι.... Και περιμένεις να έρθει εκείνο που θα σου αλλάξει τον κόσμο σου, που θα αλληλεπιδράσει και ήρθε για να μείνει..... 

"who doesn't long for someone to hold
who knows how to love you without being told,
somebody tell me why i'm on my own 
if there's a soulamate for every one"

Τρίτη 24 Απριλίου 2012

ΌΜΟΡΦΗ ΓΛΥΚΙΑ ΜΟΥ ΣΥΝΗΘΕΙΑ

Όλοι λίγο πολύ έχουμε την ρουτίνα και την δική μας καθημερινότητα. Ξέρουμε το πρόγραμμά μας ήδη από την προηγούμενη βδομάδα και βαδίζουμε βάση αυτού. Τι γίνεται όμως όταν μέσα στη ρουτίνα μας που τόσο καλά φτιάξαμε εισβάλει ο αστάθμητος παράγοντας τύχη, όπου η πουτάνα η ζωή την έβαλε μια μέρα να παίξει μαζί μας έτσι επειδή απλά μπορούσε; Και τότε μια μέρα -η νύχτα- γίνεται αυτό που ονομάζω "μπαμ" και σου αλλάζει τον κόσμο σου και εσύ μένει έκπληκτος λες και έχεις παραλύσει, απλά να κοιτάς και να αναρωτιέσαι "τι έγινε τώρα;;;;;;" και εκεί είναι που χάνεις την μπάλα, αρχίζεις και συμπεριφέρεσαι λες και σου δημιουργήθηκε ξαφνικά κάποιος όγκος στον εγκέφαλο -μακριά από μας- και όχι μόνο δεν ελέγχεις το μυαλό σου αλλά ούτε το σώμα σου! Και είναι στιγμές που λες στον εαυτό σου "Καλά τι (σκατά) σκεφτόμουν και το έκανα αυτο?!?!?!?!?" και όλα όσα σου έχουν ανατρέψει αυτό με το οποίο είχες μάθει να ζεις σε φοβίζουν αλλά παράλληλα σε εξιτάρουν λες και σου έκαναν 3 απανωτές ενέσεις αδρεναλίνης, σου έδωσαν κόκα (όχι κόλα) και είπες να δοκιμάσεις και λίγο lsd! Και ο κόσμος σου πια είναι διαφορετικός, και φυσικά ακόμα και εσύ έχεις αλλάξει, και όλα γύρω σου είναι πιο χαρούμενα και βλέπεις ουράνια τόξα και ροζ ιπταμένους ελέφαντες να σε χαιρετάνε! Βλέπεις όμως τα "μπαμ" όπως και τα πυροτεχνήματα κρατάνε λίγο (για να μην πω δευτερόλεπτα) και όταν κάποια στιγμή τελειώνει - και η πουτάνα η ζωή έχει ξεκολιαστεί να γελάει με την δική σου παραπληγία- τότε είναι που γυρνάς (βίαια) στην τότε γλυκιά σου και τώρα πια καταραμένη συνήθεια σου και πρέπει να συνεχίσεις από εκεί που την είχες αφήσει... AND  THAT'S  THE  UGLY  TRUTH....

Δευτέρα 23 Απριλίου 2012


Ο χειμώνας μας αποχαιρετά, την θέση του παίρνει το μεταβατικό στάδιο της Άνοιξης για να παραχωρήσει την θέση του στο όμορφο -ας ελπίσουμε- καλοκαίρι. Η διάθεση αλλάζει, η επιθυμία για να ζήσουμε πράγματα μεγαλώνει. Αρχίζουμε με δειλά βήματα να κάνουμε σχέδια και ελπίζουμε τουλάχιστον ένα από αυτά να πραγματοποιηθεί. Τα όνειρα, τα σχέδια και η ελπίδα είναι αυτό που μας θρέφει, μας δίνει ενέργεια. Παντού γύρω μας, σε μικρά πράγματα, παρατηρούμε την προετοιμασία για να καλωσορίσουμε το καλοκαίρι. Από τα φλουό χρώματα στις βιτρίνες των καταστημάτων μέχρι τα ανερχόμενα hits που παίζουν  στα ραδιόφωνα. Για κάποιους ο χειμώνας μπορεί να ήταν γαμάτος για κάποιους άλλους να μην παλευόταν, όπως και να ταν για τον καθέναν, τώρα είναι η εποχή που τα λουλούδια ανθίζουν -Γιατί και η φύση ξέρει τι κάνει! - και μαζί και εμείς. Μαζεύουμε την ενέργειά μας, βάζουμε το χαμόγελό μας - για τις γυναίκες, και το φανταχτερό κραγιόν μας- και απλά ελπίζουμε για κάτι καλύτερο. Πολλοί θα λατρεύουν τον χειμώνα, τους αρέσει το μουντό τοπίο, ο συννεφιασμένος ουρανός, η βροχή και τα γουτσουγουτσάκια (όπως τα λέω εγώ) με το αμόρε κάτω από το πάπλωμα. Εγώ είμαι από τους θαυμαστές του καλοκαιριού, μπορεί να ιδρώνεις, να σκας και χίλιες δυο δικαιολογίες αλλά η διάθεση και μόνο που έχεις, η τρέλα, οι διακοπές, τα παραλιακά μπαράκια, ο ξάστερος ουρανός, η αυγουστιάτικη πανσέληνος, τα μπάνια από το πρωί μέχρι το βράδυ είναι τα πράγματα που σε κάνουν να φορτίσεις μπαταρίες για τον επόμενο χειμώνα! summer is coming, ας το εκμεταλλευτούμε!

". . . .they  say that the world was built for two,
only worth living if somebody is loving you,
baby now you do. . . ."

Κυριακή 22 Απριλίου 2012

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΑΙΡΟ

Μια μέρα, ύστερα από μία πολύ σκληρή μάχη ο βασιλιάς Αρθούρος πιάστηκε αιχμάλωτος και οδηγήθηκε στον άρχοντα ενός γειτονικού βασιλείου. Ο νικητής βασιλιάς, συγκινήθηκε από τη γενναιότητα και τον ενθουσιασμό του νεαρού Αρθούρου και του υποσχέθηκε να τον αφήσει ελεύθερο αν κατάφερνε να απαντήσει στο παρακάτω πολύ δύσκολο ερώτημα "τι ακριβώς θέλουν οι γυναίκες;". Ο Αρθούρος θα είχε στη διάθεσή του ένα χρόνο για ν' απαντήσει στο δύσκολο ερώτημα κι αν δεν κατάφερνε να βρει ικανοποιητική απάντηση, θα καταδικαζόταν σε θάνατο. 
Ένα τέτοιο πρόβλημα που θα έφερνε σε αμηχανία και τον πιο σοφό άνθρωπο, φάνηκε στο νεαρό βασιλιά δυσεπίλυτο, έχοντας όμως ως εναλλακτική λύση μόνο το θάνατο, δέχτηκε την πρόκληση και επέστρεψε στο βασίλειό του. 
Από τη μέρα εκείνη άρχισε να ρωτάει τους πάντες. Την πριγκίπισσα, τις πόρνες, τους ιερείς, τις δεσποινίδες της αυλής και δε συμμαζεύεται, κανείς όμως δεν του έδωσε ικανοποιητική απάντηση. Αυτό που του συνέστησαν οι περισσότεροι ήταν να απευθυνθεί σε μια γριά μάγισσα που κατοικούσε στην περιοχή, η οποία σίγουρα θα ήξερε τη σωστή απάντηση, αλλά θα την έδινε έναντι πολύ ακριβού ανταλλάγματος καθ'ό,τι ήταν πασίγνωστη για τις υπέρογκες ανταμοιβές που απαιτούσε, όταν ζητούσαν τη γνώμη της. 

Ο χρόνος περνούσε μέχρι που έφτασε η τελευταία μέρα κι ο βασιλιάς Αρθούρος δεν είχε άλλη επιλογή από το να επισκεφτεί τη γριά μάγισσα και να συμβουλευτεί τη γνώμη της. Η γριά δέχτηκε ν' απαντήσει αλλά μόνο με τον όρο να πάρει για άνδρα της το Gawain, τον πιο γενναίο από τους Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης και καλύτερο φίλο του βασιλιά Αρθούρου. Η ιδέα προκάλεσε φρίκη στο βασιλιά. Η γριά είχε μια γαμψή καμπούρα, ήταν απαίσια, είχε μόνο ένα δόντι, βρώμαγε σα βόθρος, συχνά, δε, έκανε κάτι χυδαίους θορύβους. Δεν είχε συναντήσει ποτέ του ένα τόσο απωθητικό ον. Αρνήθηκε να πληρώσει. Δεν μπορούσε να καταδικάσει τον καλύτερο του φίλο να επωμισθεί για λογαριασμό του ένα τόσο δυσβάστακτο φορτίο.
Ο Gawain, πληροφορήθηκε την πρόταση της μάγισσας και ζήτησε ακρόαση από το βασιλιά λέγοντάς του ότι καμία θυσία δεν ήταν γι' αυτόν τόσο μεγάλη προκειμένου να γλυτώσει τη ζωή του Βασιλιά του και της Στρογγυλής Τραπέζης κι ότι ήταν πρόθυμος να δεχτεί τη γριά για γυναίκα του. Έτσι ανακοινώθηκε ο γάμος τους και η γριά απάντησε επιτέλους στο ερώτημα "αυτό που θέλει στην πραγματικότητα μια γυναίκα είναι να είναι αφέντης της ζωής της". Όλοι συμφώνησαν ότι από το στόμα της γριάς μάγισσας βγήκε μια πολύ μεγάλη αλήθεια κι ότι σίγουρα η ζωή του βασιλιά δεν διέτρεχε πλέον κανέναν απολύτως κίνδυνο. Όντως ο γείτονας βασιλιάς χάρισε στον Αρθούρο τη ζωή του και του εγγυήθηκε πλήρη ελευθερία. 

Τι έγινε όμως με τον Gawain και τη γριά μάγισσα;
 

Ο Αρθούρος διακατέχετο από ανάμικτα συναισθήματα ανακούφισης και αγωνίας ενώ ο Gawain συμπεριφερόταν όπως πάντα με ευγένεια και γενναιοφροσύνη. Η μάγισσα αντιθέτως επέδειξε τη χειρότερη συμπεριφορά. Έτρωγε με τα χέρια, ρευόταν, αεριζόταν κι έφερνε τους πάντες σε αμηχανία με τη συμπεριφορά της. Την πρώτη νύχτα του γάμου ο Gawain ετοιμαζόταν να περάσει τη χειρότερη νύχτα της ζωής του, γενναίος όμως καθώς ήταν το πήρε απόφαση και εισήλθε στο συζυγικό δωμάτιο. Τότε διαπίστωσε πως τον περίμενε μια μεγάλη έκπληξη. Μπροστά στα μάτια του, στο συζυγικό κρεββάτι ήταν ξαπλωμένη ημίγυμνη, η ομορφότερη γυναίκα που είχε δει ποτέ του. Ο Gawain έμεινε έκθαμβος. Όταν ξαναβρήκε μετά από λίγα λεπτά τη μιλιά του, ρώτησε τη μάγισσα τι ακριβώς της είχε συμβεί. Η μάγισσα του απάντησε πως ήταν πολύ γλυκός κι ευγενικός μαζί της, όταν είχε την απωθητική της μορφή και γι'αυτό θέλησε να του δείξει και την άλλη της μορφή, την όμορφη, κι ότι τη μέρα θα είχε τη μία και τη ν'υχτα την άλλη. Τον ρώτησε, λοιπόν, ποια από τις δύο μορφές επιθυμούσε να έχει τη μέρα και ποια τη νύχτα. Τι οδυνηρό δίλημμα! Ο Gawain μπήκε σε σκέψεις. Τι να 'ταν καλύτερο; "Να 'χει στο πλευρό του μια πανέμορφη γυναίκα τη μέρα, τότε που τον βλέπουν οι φίλοι του κι όλος ο κόσμος και μια κακάσχημη και απωθητική μπαμπόγρια τη νύχτα" ή "να 'χει μια μπαμπόγρια τη μέρα και τη νύχτα να χαίρεται τη συντροφιά μιας τόσο πανέμορφης και γοητευτικής νεάνιδος"; Εσείς τι θα διαλέγατε; Η τελική επιλογή του Gawain απέχει μόλις ελάχιστες σειρές αλλά μην απαντήσετε αν δεν επιλέξετε τη δική σας απάντηση.
Ο Gawain είπε στη μάγισσα ότι θα την άφηνε αυτή να επιλέξει για τον εαυτό της. Μόλις το άκουσε αυτό, η μάγισσα του χαμογέλασε και του ανακοίνωσε ότι θα ήταν όμορφη όλη τη μέρα κι όλη τη νύχτα επειδή τη σεβάστηκε και την άφησε να είναι αφέντης του εαυτού της. 

Και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. 

Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας; Δεν έχει σημασία αν η γυναίκα σου είναι όμορφη ή άσχημη, αν είναι έξυπνη ή χαζή αφού.... 

κατά βάθος είναι πάντα μια μάγισσα!

Σάββατο 21 Απριλίου 2012

DR JEKYLL VS MR HIDE

Δεν ξέρω αν είναι μόνο δικό μου χαρακτηριστικό ή αν έχουν νιώσει και άλλοι ότι έχουν 2 προσωπικότητες (Μάλλον εγώ είμαι σχιζοφρενής αν δεν το χει νιώσει κανένας άλλος-και προσεχώς θα πρωταγωνιστήσω στο the shining2). Λες και παλεύει μέσα σου το καλό με το κακό.Λες και 2 άνθρωποι έχουν κάνει κατάληψη σ'ένα σώμα. Υπάρχουν στιγμές που θες να κάνεις ότι τρέλα σου κατέβει στο κεφάλι και άλλες που θες απλά να χαλαρώσεις. Τη μια είσαι ένα αγγελούδι και την άλλη μετατρέπεσαι στον lucifer χωρίς καν να το καταλάβεις -θα μου πεις αγγελούδι ήταν και αυτός και με το δίκιο σου- αλλά αυτή η τραμπάλα μέσα σου σε κουράζει.Ξέρεις ποιο είναι το σωστό όμως η γλύκα του απαγορευμένου, του "κακού" είναι άλλο πράγμα. "When i'm good i'm very good,but when i'm bad i'm better" λένε και όχι άδικα και για να μην παρεξηγηθώ δεν εννοώ την έννοια του κακού ανθρώπου που θα βλάψει, αλλά την μεταφορική. Άλλωστε η καθημερινότητας μας το επιβεβαιώνει.  Αν ποτέ είχες ένα "κακό παιδί" μέσα σου είναι δύσκολο να το αποβάλεις, γιατί έχεις δει τι κερδίζεις με αυτό και σου αρέσει, σου αρέσει η επιβεβαίωση, σου αρέσει αυτή η αποφασιστικότητα, σου αρέσει να "μετράς" είναι το δηλητήριο που τρέφει το μέσα σου και σε κάνει δυνατό αλλά απ την άλλη είναι ωραία και η ηρεμία που και που, είναι ωραία να είσαι κάπου, είναι ωραία η σιγουριά. Και τότε είναι που από τον ήρεμο και λογικό άνθρωπο μετατρέπεσαι σε εκείνον που ξέρει να τραβάει τα βλέμματα, που έχει την "πουτανιά" μέσα του και μπορεί να την χειριστεί αναλόγως προς όφελος του,είτε για μια βραδιά είτε για παραπάνω.Και το απολαμβάνεις.Και τόσο πιο πολύ παρασύρεσαι στην σκοτεινή πλευρά σου....Μέχρι να αναλογιστείς ότι είναι ωραίο το party-animal αλλά και η ζεστασιά του σπιτιού έχει άλλη γλύκα. Και δεν ξέρεις τι να επιλέξεις, και όταν επιλέγεις το ένα σου λείπει το άλλο και αντιστρόφως.Το περίεργο δεν είναι να είσαι "κακό παιδί" ή "καλό παιδι", το περίεργο είναι να είσαι και τα 2 απλά να μην ξέρεις ακόμα την αναλογία.Και την μια να είσαι το ένα και την άλλη το άλλο. Μια λύση θα ήταν ο συνδυασμός αλλά πρέπει να βρεις τα μέσα για να τον πετύχεις...Και εκεί είναι που συνεχίζεται η (εσωτερική) αναζήτηση...

ΤΟ ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΜΑ

Ποτέ δεν ήμουν από τα άτομα που ασχολούνταν φανατικά με την τεχνολογία.Για του λόγου το αληθές ποτέ δεν νομίζω να μάθω να την χρησιμοποιώ εξειδικευμένα.Εντούτοις σκέφτηκα "Γιατί όχι" Ένα blog μέσα από στο οποίο θα διοχετεύω σκέψεις και εμπειρίες,που λίγο πολύ όλοι σε κάποια φάση της ζωής μας έχουμε ζήσει, Από αποτυχίες, χαρές, ανεκπλήρωτους έρωτες ή άλλους που μας πλήγωσαν, φιλίες που δεν κράτησαν και άλλες που ξέρεις ότι θα ναι για πάντα εκεί. "σχίζες" -όπως τις ονομάζω εγώ- που φάγαμε ένα βράδυ, ξενύχτια είτε σε μια αμμουδιά με την μπύρα αγκαλιά που λέει και το άσμα είτε στριμωγμένοι σ ένα club της Αθήνας. Σκέψεις κρυφές που δεν τολμάμε να τις πούμε πουθενά και άλλα πολλά που μας μαθαίνουν, γιατί όλοι μας έχουμε εμπειρίες,στιγμές,συναισθήματα που είναι κοινά ή παρόμοια.....