Δευτέρα 15 Απριλίου 2013

AN

Και μπαίνεις στο τριπάκι να δεις μια εναλλακτική πραγματικότητα. Τι θα γινόταν αν εκείνο το βράδυ είχες κάνει μια διαφορετική επιλογή; Επηρεασμένη από την ταινία του Παπακαλιάτη όντως αναρωτήθηκα, αν ένα βράδυ επέλεγες να μην βγεις για ποτό, ή το ανάποδο. Εκεί που καθόσουν ήσυχα και ωραία απλά αποφάσιζες να βγεις. Διαλέγεις 2 διαφορετικά πράγματα που σε πάνε αλλού. Ακόμα και στο πιο απλό. Εσύ τα έχεις όλα προγραμματισμένα στο κεφάλι σου ( ή έστω στο περίπου) και ξαφνικά τα πάντα μπορεί να αλλάξουν σ' ένα δευτερόλεπτο και να σε πάνε σ' έναν άλλο δρόμο που καν δεν είχες υπολογίσει. Και λες "what the fuck?!?!?!?"  αλλά βλέπεις αυτά είναι τα ωραία. Καμιά φορά μπορεί να σου βγει σε καλό και αν δεν σου βγει τότε δεν είναι το τέλος. Μπερδεμένα λίγο ε? Ναι, αλλά και η ζωή μας είναι αρκετά περίπλοκη. Όποτε η αιώνια άλυτη απορία : "Τι θα γινόταν ΑΝ εκείνο το βράδυ επέλεγα τον άλλο δρόμο; "

Δευτέρα 4 Μαρτίου 2013

ΣΤΑ ΥΠΟΓΕΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΑ;

Κανένας άνθρωπος δεν είναι ίδιος. Αυτό είναι που μας κάνει μοναδικό. Ποιο είναι όμως το άλλο μας μισό; Ποια λόγια από αυτά που έχουμε ακούσει είναι αληθινά και γίνονται πράξεις; Και αν τα έχεις ξεχάσει; Και αν ο καιρός που έχεις να νιώσεις ένα αληθινό χάδι είναι τόσος πολύς που σχεδόν έχεις ξεχάσει πως είναι; Αν έχεις ξεχάσει πως είναι να έχεις αυτό που θες και πλέον αρνήσε να δεχτείς και να πιστέψεις; Κάποτε ήθελες να ζήσεις, ήθελες εμπειρίες, ήθελες να είσαι για σένα, το κενό να κυβερνάει το είναι σου, αλλά πλέον χωρίς να το καταλάβεις με το πέρασμα των χρόνων έχεις κουραστεί τόσο από τα ξενύχτια, τις δανεικές αγκαλιές, τα ποτά και τελικά να μένεις με το τίποτα και πάλι από την αρχή. Έχεις βαρεθεί να παίζεις, να ξαναρχίζεις πάλι από την αρχή και το σενάριο να 'ναι πάντα το ίδιο με άλλους συμπρωταγωνιστές. Τα 'χεις ξαναδεί όλα με πατημένο το repeat που τα 'χεις βαρεθεί όλα. Δεν θες πλέον να ξαναδείς το ίδιο έργο. Θες επιτέλους να πρωταγωνιστήσεις στο δικό σου παραμύθι, μ' έναν συμπρωταγωνιστή που δεν θα αλλάξει στο επόμενο επεισόδιο. Αλλά αρνήσε πια να ξαναπληγωθείς. Δεν θες, αντιδράς. Δεν ξέρεις πια τι είναι αλήθεια και τι ψέμα. Φοβάσαι τα πάντα. Φοβάσαι πως ότι έχεις είτε είναι ψεύτικο, είτε όνειρο, είτε αύριο θα χει τελειώσει. Δεν θες να ξέρεις πια το τέλος, ή μάλλον καλύτερα δεν θες να υπάρξει τέλος. Έχεις την ανάγκη να δώσεις όσα μάζευες τόσα χρόνια απλόχερα, αλλά δεν θες πλέον να είσαι το θύμα. Οι σχίζες που τρως είναι δικαιολογημένες αλλά που να τις πεις και ποιος να σε καταλάβει. Διψάς για έναν αμοιβαίο έρωτα, εξωπραγματικό. Χωρίς ψέμματα, χωρίς προσπάθειες, κάτι αληθινό, αγνό, όμορφο και με διάρκεια..... Θες την αδερφή ψυχή σου, και δεν συμβιβάζεσαι με τίποτα λιγότερο πέρα από αυτό.....

Τρίτη 8 Ιανουαρίου 2013

Once upon a time....

Μια φορά και έναν καιρό σε μια μακρινή χώρα ζούσε μια όμορφη πριγκίπισσα, η Μύριαμ. Ένα πρωινό και καθώς ακολουθούσε τον γνωστό δρόμο για τον γυρισμό στο κάστρο της συναντάει μια γριά κουρασμένη και ταλαιπωρημένη να κάθεται κάτω από μια μεγάλη βελανιδιά. Βλέποντάς την σταματά να δει αν είναι εντάξει. Αφού της έδωσε λίγο νερό προσφέρθηκε να την πάει σπίτι της. Η γριά αφού την ευχαρίστησε, της είπε ότι αυτή θα της δείξει τον δρόμο και μετά θα της εξηγούσε πως να γυρίσει πίσω. Ο δρόμος που διάλεξε  ήταν τόσο όμορφος. Στη διαδρομή και ύστερα από αρκετή ώρα, μπροστά της άρχισε να ξεδιπλώνεται μια πανδεσια της φύσης. Όμορφοι ήχοι, πελώρια δέντρα, σπάνια ζώα, πράγματα τα οποία αντίκριζε για πρώτη φορά στη ζωή της. Μαγεμένη η νεαρή πριγκίπισσα και απολαμβάνοντας την διαδρομή δεν ήθελε να φύγει από εκείνο το μέρος. Έτσι ζητάει από την γριά να κάνουν μια στάση για να δει, ν' αγγίξει και να εξερευνήσει εκείνο το μέρος. Η γριά χαμογελώντας της απάντησε καταφατικά. Έτσι η Μύριαμ κατέβηκε από το άλογό της και άρχισε να εξερευνεί το μαγεμένο δάσος. Πόσο όμορφα ήταν εκεί! Ήταν ένα τόσο ξεχωριστό μέρος, η πριγκίπισσα άρχισε να παρασύρεται, να χάνεται ανάμεσα στην ασυνήθιστη ομορφιά και σε αυτά που για πρώτη φορά ερχόταν σε επαφή. Η ώρα περνούσε και άρχισε να βραδιάζει ενώ είχε γίνει πλέον ένα με το μέρος. Τότε την γριά την περιλούζει ένα φως και μεταμορφώνεται σε μια πανέμορφη γυναίκα. Η Μύριαμ ξαφνιασμένη την ρωτά τι συνέβη, ενώ η γυναίκα  της λέει " Επέλεξες να με βοηθήσεις και εγώ για να στο ανταποδώσω σου έδωσα αυτό που λαχταρούσες πιο πολύ, κάτι το μοναδικό, κάτι έξω από τα πραγματικά, κάτι διαφορετικό. Αλλά πρέπει να ξέρεις όλα αυτά είναι απλώς μάγια. Εσύ διαλέγεις αν θα μείνεις εδώ μέχρι να λυθούν ή θα  φύγεις τώρα πριν χαθείς εδώ μέσα και όταν τελειώσει θα πονέσεις πολύ " . Η πριγκίπισσα την ρώτησε πόσο χρόνο έχει να αποφασίσει. Η διορία που είχε ήταν μέχρι το επόμενο πρωί. Τι θα επιλέξει η νεαρή κοπέλα ; Ένα όραμα που μετράει αντίστροφα μέχρι να ξεθωριάσει ή την πραγματικότητα που μέχρι τώρα ζούσε ; Θα συνεχίσει να ζει το δικό της όνειρο για όσο κρατήσει και θα πληγωθεί ή θα γυρίσει εκεί που είναι η ζωή της ;

Πέμπτη 27 Δεκεμβρίου 2012

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΤΕΛΙΚΑ ;

Οι Γιορτές ήρθαν. Μάλλον καλύτερα η πιο όμορφη γιορτή του χρόνου! Τα Χριστούγεννα ! Όλοι χαρούμενοι, διασκεδάζουν, ξεδίνουν, ξεφεύγουν, ερωτεύονται. Τι γίνεται όμως και για εκείνους που περιμένουν πως και πως την συγκεκριμένη γιορτή και όταν έρθει συνειδητοποιούν ότι κάτι τους λείπει ; Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος είναι όλα τόσο καθορισμένα σε ένα πρόγραμμα που ξέρεις τι θα γίνει χωρίς καμία αμφιβολία. Ίσως πριν από μερικά χρόνια να ήταν το ίδιο με την μόνη διαφορά ότι δεν σου έλειπε τίποτα. Και όμως να που φέτος όσο και να αγαπάς αυτή τη γιορτή, όσο και να γίνεσαι και πάλι παιδί τραγουδώντας τα κάλαντα, ακούγοντας χριστουγεννιάτικα τραγούδια, μέσα σου κυριαρχεί η θλίψη, μια στεναχώρια που δεν ξέρεις -ή δεν θες να μάθεις - από που πηγάζει. Και περιμένεις καρτερικά το δώρο από τον Άγιο Βασίλη, αν όχι κάτω από το δέντρο, έστω έξω από την πόρτα! Και όμως δεν έρχεται.... Και απλά λυπάσαι, λυπάσαι για μια ακόμα χρονιά για το έτος που πέρασε χωρίς τίποτα το ουσιώδες στη ζωή σου, χωρίς τίποτα ευχάριστο που θα μείνει και για την επόμενη χρονιά. Στεναχωριέσαι για τα λάθη που έκανες αλλά ξέρεις ότι ο χρόνος πίσω δεν γυρνά. Και κάθε τέλος του έτους που εγκαταλείπεις ελπίζεις πως το επόμενο θα ναι καλύτερο και εσύ θα γίνεις καλύτερος άνθρωπος. Και τα άτομα που θα ναι γύρω σου θα αξίζουν και αυτά. Αλλά πλέον είσαι τόσο απογοητευμένος που απλά περιμένεις, χωρίς όνειρα, χωρίς σχέδια. χωρίς ελπίδα. Γιατί και όταν τα είχες ήλπιζες, σχεδίαζες και ονερευόσουν πράγματα που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ.... 


Παρασκευή 30 Νοεμβρίου 2012

ΊΝΤΡΙΓΚΑ: Το ναρκωτικό της ζωής μου

Πλησιάζουν Χριστούγεννα! Όλοι λίγο πολύ τέτοια εποχή γυρνάμε πίσω στο βιβλίο των αναμνήσεων μας και ρίχνουμε στα κρυφά μια ματιά το τι κάναμε πέρυσι, πρόπερσι κλπ. τέτοια εποχή, και είτε αναπολούμε, είτε γελάμε. Θεωρώ ότι οι μέρες των Χριστουγέννων είναι η καλύτερη εποχή του χρόνου μετά το καλοκαίρι! Η πόλη είναι "ντυμένη" στα γιορτινά της, τα μαγαζιά "βάζουν" τα καλά τους και μας περιμένουν να κάνουμε shopping therapy, οι ερωτευμένοι ερωτεύονται ακόμα περισσότερο ακούγοντας γιορτινά τραγούδια και οι τρελοί τρελαίνονται ακόμα περισσότερο! Εγώ.... Εγώ μόνιμα ερωτευμένη με αυτή την εποχή δεν ξέρω για έναν ακόμα χρόνο που βρίσκομαι και που πατάω! Η ζωή μου έχει τόσα σκαμπανεβάσματα που μπορώ να το συγκρίνω με καρδιογράφημα εξουθενωμένου από το τρέξιμο αρχάριου αθλητή! Και όμως όσο και να γκρινιάζω ώρες ώρες για μένα αυτό είναι το αλατοπίπερο της ζωής μου! Ηρεμώ και μόλις βαρεθώ αρχίζει και πάλι το μπέρδεμα. Είναι στιγμές βέβαια που μου λείπει και η ηρεμία. Αυτή που είχα φέτος το καλοκαίρι και ίσως θα μπορούσα να την προσωποποιήσω μέσα από το άτομο που μου την προσέφερε.... Ίσως βαθιά μέσα μου θα ήθελα να την είχα ακόμα... Ή να είχα αυτόν ακόμα. Αλλά όλα σ' αυτή τη ζωή είναι επιλογές μας. Και εγώ την δική μου την έκανα. Επέλεξα το μπέρδεμα και το τίποτα από το "κάτι". Και πάλι στο πουθενά συνεχίζω και αποχαιρετώ το 2012 σε ένα μήνα (και κάτι) όπως ακριβώς το κάνω εδώ και πολλά πολλά χρόνια. Και απορώ με εμένα, πότε θα βάλω μυαλό. Ή τελοσπαντων πότε θα μάθω να συμβιβάζομαι. Κάποια στιγμή θα το κάνω, όπως όλοι άλλωστε. Μέχρι τότε, υψώνω άμυνες και περνάω όσο καλύτερα μπορώ γιατί απλά πλησιάζουν ΧΙΤΟΥΓΕΝΝΑΚΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ

Τρίτη 27 Νοεμβρίου 2012

Όταν οι μονόκεροι, οι δράκοι και τα παραμύθια αργοπεθαίνουν

Και έρχεται κάποια στιγμή το πλήρωμα του χρόνου σε συνδυασμό με τα χαστούκια που έχεις φάει να σε (επανα)φέρουν στην σκληρή πραγματικότητα! Νιώθεις σαν παιδάκι που του ανακοινώνουν ότι δεν υπάρχει ο Άγιος Βασίλης χωρίς καν να το προετοιμάσουν!  Ακόμα ελπίζεις ότι θα ναι ψέμματα και προσπαθείς βίαια και με απέλπιδες προσπάθειες να κρατήσεις τον κόσμο σου μακριά από αυτόν τον κόσμο, γιατί είναι τόσο όμορφα σ'έναν κόσμο αγνό, χωρίς ψέμματα, κοροϊδίες, πιστεύοντας στα παραμύθια και στο χαρούμενο τέλος όπου όλοι είναι ευτυχισμένοι και οι κακοί τιμωρούνται! Σχεδόν ποτέ και σε κανέναν δεν δείχνεις τι κρύβεις μέσα σου αλλά ξέρεις πως αυτό είναι το καταφύγιο σου για να μην χάσεις αυτό το αγνό και το αφελές που είναι η δύναμη σου και για να μην μπεις στον φαύλο κύκλο που θα σε κάνει να ξεχάσεις ποιος πραγματικά είσαι και τι αξίζεις. Αγαπάς τόσο το ροζ συννεφάκι σου που όσο και να σε τραβάνε να κατέβεις εσύ αντιδράς και απλά δεν το δέχεσαι γιατί ακόμα πιστεύεις πως κάποιος θα σε δει εκεί ψηλά και θα σκαρφαλώσει για να μείνει μαζί σου! 


Δευτέρα 12 Νοεμβρίου 2012

ΌΤΑΝ ΧΑΝΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ

Είναι στιγμές που πιάνεις τον εαυτό σου και δεν τον αναγνωρίζεις. Καλύπτεις το κενό που έχεις μέσα σου στα εφήμερα και στο αλκοόλ! Νομίζεις ότι είναι η μόνη λύση για να είσαι καλά. Προσωρινές αγκαλιές , ξενύχτια , χορός μέχρι τις πρώτες ηλιαχτίδες και ένα ψεύτικο χαμόγελο. Και όσο η ίδια ταινία βρίσκεται στο repeat τόσο χάνεις τον εαυτό σου και τόσο πιο βαθιά μπαίνεις σε αυτό το σκηνικό. Υπάρχουν στιγμές που έχεις μικρές αναλαμπές και αναρωτιέσαι τι κάνεις. Φοβάσαι ότι θα χάσεις μια για πάντα αυτό που πραγματικά είσαι. Αν ξέρεις τι είσαι. Το χειρότερο είναι να έχεις τόσους πολλούς εαυτούς που να μην ξέρεις ποιος κυριαρχεί στ' αλήθεια. Τι είσαι πραγματικά ; Τι θες ; Ίσως ψάχνεις ακόμα αυτή την όαση. Το δικό σου λιμάνι που δεν έρχεται και πλέον πιστεύεις ότι απλά έτσι είσαι φτιαγμένος. Για το προσωρινό , όσο και να ψάχνεις το μόνιμο. Αλλά αυτό σε τρώει. Είσαι 20 και ψυχικά νιώθεις για 40. Και έχεις κουραστεί τόσο από όλα αυτά που από την μια θες να κλειστείς στο δωμάτιο σου αλλά από την άλλη δεν θες να βάλεις τον εαυτό σου στη διαδικασία της σκέψης! Και έτσι συνεχίζεις αυτό που ξέρεις να κάνεις καλύτερα και αναρωτιέσαι για πόσο ακόμα.....