Όταν οι μονόκεροι, οι δράκοι και τα παραμύθια αργοπεθαίνουν
Και έρχεται κάποια στιγμή το πλήρωμα του χρόνου σε συνδυασμό με τα χαστούκια που έχεις φάει να σε (επανα)φέρουν στην σκληρή πραγματικότητα! Νιώθεις σαν παιδάκι που του ανακοινώνουν ότι δεν υπάρχει ο Άγιος Βασίλης χωρίς καν να το προετοιμάσουν! Ακόμα ελπίζεις ότι θα ναι ψέμματα και προσπαθείς βίαια και με απέλπιδες προσπάθειες να κρατήσεις τον κόσμο σου μακριά από αυτόν τον κόσμο, γιατί είναι τόσο όμορφα σ'έναν κόσμο αγνό, χωρίς ψέμματα, κοροϊδίες, πιστεύοντας στα παραμύθια και στο χαρούμενο τέλος όπου όλοι είναι ευτυχισμένοι και οι κακοί τιμωρούνται! Σχεδόν ποτέ και σε κανέναν δεν δείχνεις τι κρύβεις μέσα σου αλλά ξέρεις πως αυτό είναι το καταφύγιο σου για να μην χάσεις αυτό το αγνό και το αφελές που είναι η δύναμη σου και για να μην μπεις στον φαύλο κύκλο που θα σε κάνει να ξεχάσεις ποιος πραγματικά είσαι και τι αξίζεις. Αγαπάς τόσο το ροζ συννεφάκι σου που όσο και να σε τραβάνε να κατέβεις εσύ αντιδράς και απλά δεν το δέχεσαι γιατί ακόμα πιστεύεις πως κάποιος θα σε δει εκεί ψηλά και θα σκαρφαλώσει για να μείνει μαζί σου!

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου