Δευτέρα 12 Νοεμβρίου 2012

ΌΤΑΝ ΧΑΝΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ

Είναι στιγμές που πιάνεις τον εαυτό σου και δεν τον αναγνωρίζεις. Καλύπτεις το κενό που έχεις μέσα σου στα εφήμερα και στο αλκοόλ! Νομίζεις ότι είναι η μόνη λύση για να είσαι καλά. Προσωρινές αγκαλιές , ξενύχτια , χορός μέχρι τις πρώτες ηλιαχτίδες και ένα ψεύτικο χαμόγελο. Και όσο η ίδια ταινία βρίσκεται στο repeat τόσο χάνεις τον εαυτό σου και τόσο πιο βαθιά μπαίνεις σε αυτό το σκηνικό. Υπάρχουν στιγμές που έχεις μικρές αναλαμπές και αναρωτιέσαι τι κάνεις. Φοβάσαι ότι θα χάσεις μια για πάντα αυτό που πραγματικά είσαι. Αν ξέρεις τι είσαι. Το χειρότερο είναι να έχεις τόσους πολλούς εαυτούς που να μην ξέρεις ποιος κυριαρχεί στ' αλήθεια. Τι είσαι πραγματικά ; Τι θες ; Ίσως ψάχνεις ακόμα αυτή την όαση. Το δικό σου λιμάνι που δεν έρχεται και πλέον πιστεύεις ότι απλά έτσι είσαι φτιαγμένος. Για το προσωρινό , όσο και να ψάχνεις το μόνιμο. Αλλά αυτό σε τρώει. Είσαι 20 και ψυχικά νιώθεις για 40. Και έχεις κουραστεί τόσο από όλα αυτά που από την μια θες να κλειστείς στο δωμάτιο σου αλλά από την άλλη δεν θες να βάλεις τον εαυτό σου στη διαδικασία της σκέψης! Και έτσι συνεχίζεις αυτό που ξέρεις να κάνεις καλύτερα και αναρωτιέσαι για πόσο ακόμα.....


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου