Δευτέρα 30 Απριλίου 2012

"Soulmate"

Και έρχεται εκείνη η στιγμή που το μέσα σου φωνάζει ότι έχει ανάγκη από μια σχέση, από κάτι αμοιβαίο. Κάποτε κοίταζες ζευγαράκια και έλεγες "μαζεύτε τα σιρόπια σας" και τώρα πια τα κοιτάζεις και απλά ζηλεύεις γιατί σου λείπει, ένα χάδι, μια αγκαλιά, μια συζήτηση ένα ολόκληρο βράδυ. Και δεν έρχεται αυτό που θες, γιατί τα θες όλα. Έχεις πλάσει κάτι στο μυαλό σου -προφανώς κάτι εντελώς φανταστικό που ούτε στην δευτέρα παρουσία δεν θα το βρεις- και δεν συμβιβάζεσαι με κάτι λιγότερο. Προτιμάς να ζήσεις το απόλυτο παρά κάτι το μέτριο. Περιμένεις το αμοιβαίο, την τρέλα, τον έρωτα, και όλα αυτά από ένα πρόσωπο που θα σε ελκύσει από την πρώτη στιγμή και δεν θα είναι "άλλος ένας" αλλά κάτι το διαφορετικό. Μπορεί να μην σου αρέσει να είσαι μόνος σου, αλλά είναι καλύτερο από το να είσαι με κάποιον που δεν νιώθεις. Και μέσα σου συνεχίζεις να ονειρεύεσαι και να ελπίζεις, ώσπου κάποια στιγμή μετά τα απανωτά χαστούκια συμβιβάζεσαι και μαθαίνεις με την μοναξιά σου. Αλλά κάτι σου λείπει, αυτό το κενό μέσα σου παλεύεται, αλλά κάποια στιγμή δεν το αντέχεις. Είναι  η στιγμή που μετά από τις μαλακίες σου, μετά τις αρκετές εφήμερες σχέσεις, τα περιστασιακά σεξ, τα άπειρα ξενύχτια, τα μεθύσια, τις προσπάθειες να κρατήσεις κάτι που δεν ήταν ποτέ, τους ανθρώπους που σε ερωτεύτηκαν και εσύ τους έδιωξες γιατί "δεν ήσουν σε φάση" ή "δεν ήταν αυτό που έψαχνες", η προσπάθεια σου για μια σχέση με κάποιον που απλά δεν ένιωθες και κατέληξε στο να πληγωθεί, όλα αυτά με τα χρόνια "τρώνε" ένα κομμάτι από μέσα σου, και απλά αυτό το κενό θες να το αποβάλεις με κάθε τρόπο, με το οποίο τελικά συμβιβάζεσαι.... Και περιμένεις να έρθει εκείνο που θα σου αλλάξει τον κόσμο σου, που θα αλληλεπιδράσει και ήρθε για να μείνει..... 

"who doesn't long for someone to hold
who knows how to love you without being told,
somebody tell me why i'm on my own 
if there's a soulamate for every one"

1 σχόλιο:

  1. Και όλοι, αργά ή γρήγορα, θα περάσουν από μια αίθουσα αναμονής. Περιμένοντας την συνέχεια του ταξιδιού τους. Κάνοντας ξανά και ξανά το ίδιο λάθος. Περιμένουν να φτάσουν κάπου για να ζήσουν, και προσπερνούν το ότι το ταξίδι είναι η ίδια η ζωή...

    ΑπάντησηΔιαγραφή