Η ΠΟΥΤ@Ν@ Η ΖΩΗ
Ποτέ δεν θα καταλάβω τα παιχνίδια που μας παίζει. Δεν είμαι μοιρολάτρης αλλά πιστεύω σε κάποια πράγματα ότι ήταν γραφτό να γίνουν. Ότι και να έκανες εσύ, με κάποιον μαγικό τρόπο η ζωή θα σε πήγαινε εκεί που ήθελε. Από την δουλεία που στην πήρε άλλος ενώ την είχες σίγουρη, μέχρι το τρακάρισμα που η άλλη η τυφλή ήρθε και έπεσε από πίσω σου. Και εκεί είναι που βρίζεις την τύχη σου και λες "Γιατί σε μένα?!?!??!!?" Γιατί πολύ απλά όταν έχουμε κι άλλα είμαστε τόσο πλεονέκτες που θέλουμε περισσότερα. Πότε δεν αρκούμαστε σε αυτά που έχουμε. Είτε μας φαίνονται λίγα, είτε δεν τα θέλουμε και τα πετάμε. Όλοι έχουμε πει "αν είχα αυτό που ήθελα θα ήμουν ευτυχισμένος". Προσωρινά μπορεί, αφού όμως ερχόταν ο κορεσμός θα ήθελες κάτι άλλο γιατί βαρέθηκες. Βέβαια και η φάση να μην σου έρχεται πότε αυτό που θες κουράζει η αλήθεια είναι. Μια φορά ρε παιδί μου, έτσι για να γίνει λίγο η διαφορά! Από την δουλεία που ονειρεύεσαι μέχρι το πρόσωπο που σου έκανε την διαφορά! Αυτό γίνεται βέβαια δυσκολότερο αν είσαι άνθρωπος που σε κυβερνάνε τα θέλω σου. Γιατί συνέχεια θες κάτι, και όταν αυτό δεν έρχεται -που σχεδόν πότε δεν συμβαίνει- τότε απογοητεύεσαι, κουράζεσαι, αλλά συνεχίζεις μέχρι να βαρεθείς και απλά να αλλάξεις τα θέλω σου! Κάπως έτσι λειτουργούμε και στις σχέσεις μας. Γιατί όταν θες κάτι δεν σε θέλει αυτό; Και γιατί όταν δεν θες εσύ σε θέλει αυτό; Παράξενη που είναι η ζωή, τα παιχνίδια της και οι άνθρωποι ακόμα περισσότερο! Υπάρχουν άνθρωποι με μακροχρόνιες σταθερές και ήρεμες -όσο μπορούν να είναι- σχέσεις, άλλοι που δεν αποχωρίζονται το club των εργένηδων και γουστάρουν, άλλοι που αναζητούν απεγνωσμένα μια σχέση, άλλοι που θέλουν τα πάντα, και άλλοι στην κοσμάρα τους. Όλοι όμως έχουν βρεθεί στην φάση "Μα θέλω τον Γιάννη, που γουστάρει την Μαρία, που πήγε με τον Πέτρο, που είχε σχέση με την Εύα, που τον χώρισε για να τα φτιάξει με τον Γιώργο" και πάει λέγοντας. Το θέμα είναι να πεις "Μα γουστάρω τον Κώστα και με γουστάρει και αυτός". ΆΛΛΑ όχι γιατί να στο χαρίσει τόσο εύκολα αυτό που θες η ζωή, αφού της αρέσουν τα παιχνίδια, γιατί να μην σε βασανίσει λίγο, έτσι ρε παιδί μου για να ευθυμήσουμε!
Την ζωή την φαντάζομαι μια ξεδοντιάρα γρια με μεγάλη μύτη, κρεατοελιά (σαν και αυτές τις μάγισσες στα παιδικά που βλέπαμε όταν ήμασταν μικρά και δεν μπορούσαμε να κοιμηθούμε το βράδυ) , η οποία έχει ένα μεγάλο καζάνι που το ανακατεύει και εκεί μέσα βλέπει τον κάθε έναν από μας. Όταν βαριέται ρίχνει λίγο από το μαγικό της ζωμό , μας κάνει άνω κάτω και με το σατανικό γέλιο της απολαμβάνει την δική μας περιπέτεια! Βέβαια σαν οπτιμίστρια θα πω ότι και αυτό έχει την πλάκα του, γιατί τι νόημα θα είχε μια επίπεδη ζωή; Σκέψου ακόμα και το καρδιογράφημα έχει σκαμπανεβάσματα, αλλιώς θα θεωρούμασταν νεκροί! Πότε λοιπόν δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει αύριο και με τι ορέξεις έχει ξυπνήσει η ζωή. Οπότε......
dream deep, like you'll live forever,
live as you might end today....

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου